Το συγγραφικό της έργο περιλαμβάνει πάνω από 20 παιδικά και εφηβικά βιβλία με πιο πρόσφατα τα εξής:

• Το ελιξίριο της ζωής και η Ημέρα των Νεκρών, σειρά «Κατάσκοποι της Γεωγραφίας», Διόπτρα, 2025. Υποψήφιο στα λογοτεχνικά βραβεία του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
• Ζήσε όπως ο Αίσωπος, Susaeta, 2025.
• Αθήνα: Διαδραστικές Διαδρομές, Καλέντης, 2025.
• Δωρομπερδέματα, Susaeta, 2024. Υποψήφιο στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.
• 12 Μυθο-ιστορίες για την Κύπρο, Καλέντης, 2024.

Πλήρης εργογραφία και κριτικές και αναλυτικό βιογραφικό εδώ

• 2026: Gourmand World Cookbook Awards για το εκπαιδευτικό υλικό Farmers of the Water, FAO, ως το καλύτερο βιβλίο για ψάρια και θαλασσινά στον κόσμο.
• 2022: Α’ βραβείο Κύκλου τους Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο Για να ζούμε ελεύθεροι, Μεταίχμιο
• 2018: Α’ βραβείου νεανικού μυθιστορήματος, Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά για το ιστορικό μυθιστόρημα Η μπαλάντα της Ζηνοβίας, Ελληνοεκδοτική.
• 2016: White Raven (τιμητική διάκριση που απονέμεται από την Παιδική και Νεανική Βιβλιοθήκη του Μονάχου για βιβλία που αξίζουν διεθνούς προσοχής) για τη μικρή ιστορία Σκληρό καρύδι, Καλειδοσκόπιο.
• 2015: Έπαινος, Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά για τη νουβέλα Ο Ψαροντουφεκάς, Καλειδοσκόπιο.
• 2014: Έπαινος, Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά για τη μυθιστορηματική βιογραφία Το πάτημα του Έλληνα, Κέδρος.
• 2000: Διάκριση στον λογοτεχνικό διαγωνισμό (ενήλικης λογοτεχνίας)  «Πρώτη γραφή» των εκδόσεων Μίνωας και έκδοση του διηγήματος «Πτήση ΑθήναΙωάννινα» στην ανθολογία των βραβευμένων διηγημάτων (τίτλος «Πρώτη γραφή»).

Υποψηφιότητες

Τα παρακάτω βιβλία συμπεριλήφθηκαν στις βραχείες λίστες των Κρατικών βραβείων, των βραβείων του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, του περιοδικού Δαβάζω/ «Αναγνώστη» και του λογοτεχνικού περιοδικού «Χάρτης».

• Το ελιξίριο της ζωής και η Ημέρα των Νεκρών, Διόπτρα, 2025. Υποψήφιο στα Βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
• Δωρομπερδέματα, Susaeta, 2024. Υποψήφιο στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.
• Εγώ η Τραπεζούντα, Καλέντης, 2023, Χρυσή Λίστα του περιοδικού Elniplex.
• Η χαμένη ψηφίδα, Καλέντης, 2021, Υποψήφιο στα λογοτεχνικά βραβεία του περιοδικού «Χάρτης».
• Η μπαλάντα της Ζηνοβίας, Ελληνοεκδοτική, 2018, Υποψήφιο στα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
• Οι συνωμότες της τσουγκράνας, Καλειδοσκόπιο, 2016, Υποψήφιο στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.
• Δικηγόρος μου μουστάκια και ουρά, Παιδική Νομική Βιβλιοθήκη, 2015, Υποψήφιο στα βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου.
• Όλα για τη φανέλα, Πατάκης, 2013, Υποψήφιο στα βραβεία του «Αναγνώστη».
• Ο βυθός με τα σοκολατόδεντρα, Μεταίχμιο, 2012, Υποψήφιο στα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία.
• Στον αστερισμό των Διδύμων, Πατάκης, 2010, Υποψήφιο στα βραβεία «Διαβάζω/Αναγνώστη».

-Από τον θρίαμβο της Επανάστασης του 1821 πώς φτάσαμε σε μια καταστροφή, στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922; Συγγνώμη, αλλά μου θυμίζει ποδοσφαιρικό αγώνα, τη μια παίρνουμε κύπελλο και την άλλη κλαίμε. Μπάλα είναι και γυρίζει η Ιστορία της Ελλάδας; Τη μια κερδίζαμε εδάφη και την άλλη τα χάναμε γιατί δεν ήμασταν καλά προπονημένοι;

-Η περιπέτεια της ελευθερίας και της διαμόρφωσης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους ξεκίνησε με την Επανάσταση του 1821 και τελείωσε το 1922 με τη «Μικρασιατική Καταστροφή». Από τη στιγμή που χαράχθηκαν στο χάρτη τα πρώτα σύνορα του κράτους, το 1830, και ως το 1922, το έθνος δε σταμάτησε να αγωνίζεται για μια μεγαλύτερη Ελλάδα που θα περιλαμβάνει στους κόλπους της όλο τον Ελληνισμό που ζούσε έξω από τα ασφυκτικά σύνορα του νεογέννητου κράτους. Αλλά, καθώς περνούσαν τα χρόνια, παρόμοιες ελπίδες και φιλοδοξίες για ένα δικό τους κράτος άρχισαν να τρέφουν και οι άλλοι λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γιατί οι γείτονές μας, Σέρβοι, Αλβανοί, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, όλοι οι Βαλκάνιοι, ξεκινούσαν τον δικό τους απελευθερωτικό αγώνα. Ένας καινούργιος κόσμος γεννιόταν στην περιοχή μας. Ο «μεγάλος ασθενής», όπως έλεγαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κινδύνευε με διαμελισμό. Από την άλλη είχε ακόμη δύναμη. Είχε την υποστήριξη των ισχυρών κρατών της Ευρώπης. Άλλωστε οι μεταρρυθμίσεις των πιο φωτισμένων Σουλτάνων έδειχναν ότι και η Οθωμανική Αυτοκρατορία άλλαζε, εκσυγχρονιζόταν και επηρεαζόταν από την Ευρώπη.

* * *

«Κουτσό παλιόπαιδο!» του έλεγε η μητέρα του όταν θύμωνε. Βαριά τα λόγια αυτά για ένα μικρό παιδί. Ποτέ του δεν της τα συγχώρησε εκείνος. Απέφευγε να μιλάει για την αναπηρία του, όπως απέφευγε και τους περιπάτους που τον άφηναν πάντα δυο τρεις δρασκελιές πίσω από τους άλλους. Θα ταξίδευε στον κόσμο σαλπάροντας με πλοία του Βρετανικού Πολεμικού Ναυτικού, ιππεύοντας, ακόμη και κολυμπώντας, αλλά σπάνια περπατώντας.

Ένα γύρισμα της τύχης, μια καλή κληρονομιά, τον φέρνει στις τάξεις των πλουσίων και σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της χώρας του.

Δεν είναι ένα «καλό και φρόνιμο παιδί». Είναι ένας ατίθασος έφηβος που προκαλεί με τα καμώματά του. Όποτε θέλει, εμφανίζεται στα μαθήματα, όποτε θέλει, εξαφανίζεται και διόλου δεν μπαίνει στον κόπο να κρύψει τους έρωτές του.

Στα δεκαεφτά του χρόνια γράφει τα πρώτα του ποιήματα που αναστατώνουν κι αυτά, όπως και τα φερσίματά του, την καλή κοινωνία.

«Κρύψ’ τα. Κάψ’ τα. Θα βρεις τον μπελά σου», του λένε.

Ο αληθινός Ποιητής τολμά.

Τους αψηφά και δημοσιεύει, τελικά, τις Ώρες πλήξης:

«Να γίνω πάλι τίποτα, όπως ήμουνα
πριν έρθω στη ζωή και σ’ όσα πνίγουν»

Τι βλασφημία να αρνείσαι τι ζωή!

Η κριτική πέφτει σαν πέλεκυς πάνω του:

«Η ποίηση αυτού του νεαρού λόρδου ανήκει στην τάξη που δεν επιτρέπεται να ανήκει ούτε ο Θεός, ούτε ο άνθρωπος».

«Να αφήσει την ποίηση και να στρέψει τις κλίσεις του και τις ευκαιρίες του σε κάτι πιο καλό».

Πληγώνεται. Αλλά και όταν αργότερα έρχεται η αναγνώριση, καταλαβαίνει πως δεν είναι αυτή ο στόχος της τέχνης και της ζωής του:

«Τι είναι τούτες οι τιμές κι η αναγνώριση
που γίνηκαν ή θα γεννούν για μένα,
πάρεξ ενός νεογέννητου λαού κραυγή;»

 

Ο Ποιητής είναι και μαχητής.