ΥΠΗΡΧΑΝ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ Η ΟΜΙΧΛΗ ΥΠΟΧΩΡΟΥΣΕ. Αποκαλυπτόταν, τότε, το χρώμα από τις πλάκες στα πεζοδρόμια, τα μπαλώματα από γκαζόν στις μπροστινές αυλές. Κι εκείνη η μούχλα που σκέπαζε τις στέγες των ομοιόμορφων κι ομοιόχρωμων σπιτιών. Τέτοιες μέρες ξαλάφρωναν από το βάρος τα δέντρα. Η πόλη έπαιρνε μια βαθιά ανάσα. Κι εκείνος έβγαινε μακρείς, προσχεδιασμένους περιπάτους. Μόνος, φασκιωμένος σε κασκόλ, παλτά, πουλόβερ διπλά και τρίδιπλα. Ανέβαινε προσεκτικά τα επτά σκαλοπάτια ως το πεζοδρόμιο. Τα μετρούσε κάθε φορά. Με τον ίδιο ανεξήγητο φόβο: μήπως τα βρει περισσότερα ή λιγότερα. Όταν έφτανε στο τελευταίο σκαλοπάτι, δοκίμαζε με τη μύτη του παπουτσιού του το πεζοδρόμιο. Σαν να δοκίμαζε τη θερμοκρασία του νερού μιας (υποθετικής) θάλασσας. Ύστερα ξεκινούσε. Πεζοδρόμιο-πεζοδρόμιο. Φρόντιζε κάθε βήμα του να πέφτει ανάμεσα στις τέσσερεις πλευρές της κάθε πλάκας. Ή, τις φορές που είχε πέσει χιόνι, πάνω ακριβώς στο χνάρι του περαστικού που είχε προηγηθεί. Πάντα βάδιζε αργά. Πάντα διέσχιζε τον δρόμο χρησιμοποιώντας τις διαβάσεις. Και πάντα έβαζε τα ίδια σημάδια. Το κόκκινο γραμματοκιβώτιο των Βασιλικών Ταχυδρομείων στην πρώτη γωνία. Την εγκαταλελειμμένη παμπ Fox & Hounds. Το γωνιακό σπίτι με τους πράσινους τοίχους. Τον αξύριστο άστεγο ακουμπισμένο στην περίφραξη της δημοτικής βιβλιοθήκης. Τη βιτρίνα του τεϊοπωλείου στην είσοδο της αγοράς. Οι ίδιες δεξιές κι αριστερές στροφές στον χάρτη της καθημερινότητάς του. Μην τυχόν και χαθεί σε μια πόλη που δεν γνώριζε — ήδη τρία χρόνια εκεί.
Ένα μεσημέρι Πέμπτης τα σημάδια χάλασαν. Δεν έδωσε σημασία. Ανέβηκε τα επτά σκαλιά, όπως πάντα. Φρέσκο χιόνι κάλυπτε τους φεγγίτες του διαμερίσματός του και το κόκκινο γραμματοκιβώτιο ως επάνω. Η παμπ μεταμορφωνόταν σε σούπερ-μάρκετ Tesco. Το πράσινο σπίτι ήταν αμπαλαρισμένο σε νάιλον και εργάτες με φωσφορίζοντα γιλέκα μυρμήγκιαζαν γύρω του. Η περίφραξη της δημοτικής βιβλιοθήκης ήταν φρεσκοβαμμένη κι ο άστεγος έλειπε. Συνέχισε τον περίπατό του. Δεν πίστευε στα σημάδια. Η βιτρίνα του τεϊοπωλείου έμενε ίδια: κατακόρυφες στοίβες από κουτιά English breakfast, Green leaf, Darjeeling, Earl Grey. Ένα λεωφορείο, από εκείνα τα κατακόκκινα δίπατα που πηγαίνουν Λονδίνο, καβάλησε το πεζοδρόμιο. Δεν είδε τίποτα, δεν άκουσε τίποτα. Δεν ένιωσε τίποτα. Πέθανε ακαριαία. Μαζεύτηκε κόσμος. Κάποιοι έκλαιγαν με αναφιλητά. Το αίμα του είχε λερώσει τη βιτρίνα του τεϊοπωλείου. Η Αστυνομία απέκλεισε τον δρόμο για ώρες με κίτρινες ταινίες—POLICE LINE DO NOT CROSS. Το συμβάν καταγράφηκε λεπτομερώς και τραβήχτηκαν αμέτρητες φωτογραφίες. Μέχρι αργά το απόγευμα το σαρκίο του ήταν ακόμα στο πεζοδρόμιο.
Το επόμενο πρωί ο θάνατός του ήταν πρωτοσέλιδο στους Oxford Times και την Oxford Mail. Μαζί με δηλώσεις περαστικών και γειτόνων με τους οποίους δεν είχε αλλάξει ούτε ματιά.
|
