• Στην Άπω Ανατολή, εντυπώσεις ενός διπλωμάτη, διηγήματα, εκδόσεις Περίπλους, 2002.
• Όλυα. Δυό χειμώνες και μία άνοιξη, νουβέλα υπό μορφή διηγημάτων, εκδόσεις Περίπλους, 2008.
• Γιώργος Σεφέρης. Ανάμεσα στη διπλωματία και την ποίηση, δοκίμιο, εκδοτικός οίκος Ομόνοια, Βουκουρέστι, 2018.
• Η γλώσσα ως όχημα πολιτισμού. Η ακτινοβολία της Ελληνικής γλώσσας, δοκίμιο, εκδόσεις Περίπλους, 2019.
•  Διπλωματία και ποίηση. Η περίπτωση του Γιώργου Σεφέρη, δοκίμιο, εκδόσεις Ίκαρος, 2019.
• Οι διπλωμάτες ποιητές, δοκίμιο, The Books’ Journal, Σεπτέμβριος 2021.
• Γνωρίζοντας τους Έλληνες, κριτική στο βιβλίο του Roderick Beaton: Greeks, a global History, The Books’ Journal, Φεβρουάριος 2022.
• Ο Σεφέρης και το μερίδιο του Θεού, δοκίμιο, The Books’ Journal Μάιος 2022, συμμετοχή στις Μέρες Σεφέρη 2021, Αγία Νάπα, εκδόσεις Πανεπιστημίου Κύπρου.
• Ο Βασιλιάς της Ασίνης. Από τον τρωικό στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δοκίμιο, στο συλλογικό Τετράδια Διεθνούς Δικαίου και Διεθνούς Πολιτικής, εκδόσεις Σιδέρη 2022.
• Αποτύπωση της Μικρασιατικής Καταστροφής και των επακόλουθών της στην ελληνική λογοτεχνία, δοκίμιο, στο συλλογικό Τετράδια Διεθνούς Δικαίου και Διεθνούς Πολιτικής, εκδόσεις Σιδέρη, 2023.
• Η σχέση του Σεφέρη με τους ανθρώπους των γραμμάτων ανά τον κόσμο, δοκίμιο, συμμετοχή στις Μέρες Σεφέρη 2023, Αγία Νάπα, εκδόσεις Πανεπιστημίου Κύπρου.
• Οι διπλωμάτες ποιητές και η επίδραση της διπλωματικής ζωής στην ποιητική δημιουργία, δοκίμιο, από το συλλογικό Κάτω απ’ τη γέρικη συκομουριά. Μέρες Σεφέρη 2019, εκδόσεις Πανεπιστημίου Κύπρου, 2023.
• Μουγγαμάρα και φθόνος δοκίμιο, από το συλλογικό Σεφέρης 1963. 60 χρόνια βραβείο Νόμπελ, Έκδοση της εφημερίδας Το Βήμα, 2023.
• Γιώργος Σεφέρης. Διπλωμάτης και ποιητής, στο συλλογικό Η  μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί, εκδόσεις Αρμός, 2024.
• ΤΟ ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ, ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ. Facing the gathering storm of our era, Διάλεξη στο τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Coimbra, Δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο 2024 στο πανεπιστημιακό αρχείο https://www.uc.pt/site/assets/files/1579044/cgl_-_vassilis_papadopoulos.pdf
• Η ακαταμάχητη τάση των Ελλήνων να γράφουν ποίηση, συλλογή δοκιμίων, εκδόσεις Ίκαρος, 2024.
• Ο δικός μου Ερωτόκριτος συμμετοχή στο συλλογικό Ο Δικός μας Ερωτόκριτος, Στέγη Βιτσέντζος Κορνάρος, 2024.
• Πριγκίπισσα Άννα. Από την Κωνσταντινούπολη στο Κίεβο, ιστορικό μυθιστόρημα, εκδόσεις Ίκαρος, 2025. 
• Γνωρίζοντας τον Σεφέρη, κριτική παρουσίαση της νέας έκδοσης της βιογραφίας περιμένοντας τον Άγγελο από τον Roderick Beaton, The Books’ Journal, Απρίλιος 2026.
• Η αντοχή του Σεφέρη στο χρόνο, δοκίμιο, The Books’ Journal, Απρίλιος 2026.

Βραβείο Νίκου Θέμελη για το μυθιστόρημα Πριγκίπισσα Άννα, από το περιοδικό Αναγνώστης

Μείναμε για λίγο αμίλητοι. Τον κοίταζα και μου θύμιζε το Βυζάντιο που είχα αφήσει πίσω μου. Στο τέλος τον ρώτησα τι νέα είχε από τη Βασιλεύουσα.

«Την ώρα του θανάτου του Βασίλειου, του σπουδαίου αυτοκράτορα που κυβέρνησε με σύνεση και αυστηρότητα, πρώτα πρώτα προς τον εαυτό του, η αυτοκρατορία γνώριζε τη μεγαλύτερη ευημερία εδώ και πολλά χρόνια», με πληροφόρησε. «Αλλά πέθανε άκληρος. Θα ξέρεις, ασφαλώς, ότι για τρία χρόνια βασίλεψε ο αδελφός του, ο Κωνσταντίνος, μέχρι που ο Θεός τον πήρε κι αυτόν κοντά του, το 1028. Δεν ήταν όμως καλά αυτά τα τρία χρόνια. Γεμάτα αίμα, σκληρότητα, εκδικητικότητα, εμπιστοσύνη προς τους αυλοκόλακες – το πιο συνηθισμένο ελάττωμα των αδύναμων ανθρώπων…»

Έφερα στο μυαλό μου τον Κωνσταντίνο Η’ προσπαθώντας να τον φανταστώ στα γεράματά του, με την ψυχή αλλοιωμένη από τις ηδονές στις οποίες αφιέρωσε τη ζωή του. Και σκέφτηκα ότι η κάθε απόλαυση έχει μέσα της τον σπόρο της μελλοντικής δυστυχίας και της βίας, που είναι η άλλη όψη της ηδονής χωρίς συναίσθημα.

«Τώρα βασιλεύει η δεύτερη κόρη του, η πορφυρογέννητη Ζωή, που έχει κλείσει τα πενήντα, άκληρη κι αυτή» συνέχισε ο Στέφανος. «Στην αρχή, βασίλεψε μαζί με τον άντρα της, τον Ρωμανό Γ’ Αργυρό, για λίγα χρόνια, μέχρις ότου αυτός δολοφονήθηκε… πολλοί λένε από την ίδια και τον εραστή της, τον νεαρό και όμορφο Μιχαήλ Δ’ , που αμέσως μετά στέφθηκε αυτοκράτορας. Η πιο μεγάλη αδελφή, κλεισμένη χρόνια σε μοναστήρι, δεν ανακατεύτηκε σε όλα αυτά…»

Δολοφονίες στο παλάτι… πάλι δολοφονίες στο παλάτι…, συλλογίστηκα με πίκρα, κοιτάζοντας το έδαφος χωρίς στ’ αλήθεια να το βλέπω. Έπειτα από τόσα χρόνια… Δεν αλλάζουν πολλά πράγματα… μόνο τα πρόσωπα, που τώρα πια μου είναι άγνωστα…

Ο Στέφανος έσκυψε κι αυτός το κεφάλι χωρίς να πει περισσότερα, αλλά εγώ κατάλαβα πολλά. Όλες οι φήμες που έφταναν στ’ αυτιά μου έδειχναν ότι, με το τέλος του Βασίλειου Β΄, μια σειρά σπουδαίων αυτοκρατόρων έφθινε, τελείωνε… Η αυτοκρατορία δεν είχε πια συνετούς ηγεμόνες.

«Τη νοσταλγείς την Πόλη, έτσι δεν είναι, γέροντα;» με κοίταξε ο Στέφανος.

Χαμογέλασα.

«Θα γύριζες ποτέ πίσω;»

«Δεν έχω κουράγιο, παιδί μου. Κι άλλωστε, η νοσταλγία ενός μακρινού τόπου είναι απατηλή. Στην πραγματικότητα, νοσταλγούμε μόνο τις μέρες που ζήσαμε εκεί… νοσταλγούμε τον εαυτό μας όπως ήταν τότε, νέος, την εποχή που όλα τα εξιδανικεύαμε και νομίζαμε τον χρόνο απεριόριστο και όλες τις δυνατότητες ανοιχτές στο μέλλον… νοσταλγούμε τους φίλους μας και τους δικούς μας, που για μένα δεν υπάρχουν πια… Έτσι μας ξεγελάει ο χρόνος: θυμίζοντάς μας παλιές εικόνες μιας πόλης, μιας γειτονιάς, μιας θάλασσας, ενός τόπου. Αν όμως ταξιδέψουμε ως εκεί, θα συνειδητοποιήσουμε την πλάνη μας. Έτσι κι εγώ, αν γυρίσω πίσω, θα βρω ένα άλλο Ιερό Παλάτιο… μια διαφορετική Κωνσταντινούπολη… ανθρώπους άγνωστους… μέχρι και ο Βόσπορος φοβάμαι πως θα είναι αλλαγμένος. Γι’ αυτό, προτιμώ να μη γυρίσω, αλλά να ταξιδεύω στη μνήμη μου όποτε θέλω να βρεθώ κοντά στους αγαπημένους μου, εκεί ν’ ακούω τη φωνή τους, εκεί να βρίσκω καταφύγιο…»