«Μία φορά. Μία! Μόνο για σήμερα!»
«Όχι, Ισιντόρ. Μην επιμένεις. Τη δουλειά αυτή την κάνει η Μπέλα. Εσύ πήγαινε να πλύνεις τα δόντια σου και ύπνο».
Ο διάλογος αυτός επαναλαμβανόταν κάθε βράδυ στο σπίτι του μεγάλου μάγου Λιβόρνο. Έπειτα ο Ισιντόρ, ο μικρός βοηθός του μάγου, έφευγε με το κεφάλι κατεβασμένο και τα χείλη σφιγμένα σαν πουγκί. Τρύπωνε στην καμαρούλα του, δίπλα ακριβώς στη χτιστή σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα, και ξάπλωνε μπρούμυτα στο αχυρόστρωμα. Τα δόντια του άλλοτε τα έπλενε και άλλοτε όχι – πάντα όμως έλεγε στον Λιβόρνο ότι τα είχε πλύνει.
«Γιατί δε με αφήνει; Γιατί; Δε με θεωρεί άξιο; Νομίζει ότι η Μπέλα είναι καλύτερη από εμένα; Ε, λοιπόν, δεν είναι! Αλλά θα του δείξω εγώ. Θα τους δείξω και των δύο».
Τι ήταν όμως αυτό που ζητούσε ο Ισιντόρ;
Μα τι άλλο; Να φυλάξει το σκοινί του φεγγαριού. Έστω για ένα βράδυ. Η Μπέλα, η πρώτη βοηθός του Λιβόρνο, το έκανε συνέχεια. Η Μπέλα. Η σπουδαία Μπέλα. Η μεγάλη Μπέλα.
«Η κούνια Μπέλα» μουρμούριζε ο Ισιντόρ. Μετά χασμουριόταν, τα μάτια του τρεμόπαιζαν λιγάκι και –μέχρι να το καταλάβει– έβλεπε κιόλας όνειρα.
Το φεγγάρι ήταν δεμένο με το θρυλικό γκορουνμέζ, το σκοινί που ο Λιβόρνο είχε φέρει από τη χώρα των Ταύρων. Το σκοινί αυτό ήταν αόρατο στο ανθρώπινο μάτι, μα ακόμα και έτσι, είχε τρομακτικές ιδιότητες. Ο Λιβόρνο, λοιπόν, το ακούμπησε κουλουριασμένο στην ταράτσα του και…
«Τράβα να τυλιχτείς γύρω από το φεγγάρι!» το πρόσταξε.
Το σκοινί αρχικά αρνήθηκε. Όμως ο Λιβόρνο το απείλησε ότι θα έλεγε τις μαγικές λέξεις του χαμού, εκείνες που μέχρι και τα αόρατα σκοινιά τρέμουν, και τότε το γκορουνμέζ άρχισε να ξετυλίγεται και να μακραίνει και να υψώνεται σαν γιγάντια κόμπρα στον νυχτερινό ουρανό. Κανείς βέβαια δεν το έβλεπε, ούτε καν ο Λιβόρνο. Όμως εκείνο ανέβαινε και ανέβαινε, μέχρι που ο μάγος κατάλαβε πως είχε φτάσει στον προορισμό του. Τότε το έπιασε γερά και τράβηξε με όλη του τη δύναμη. Φρουτ! Το φεγγάρι κατέβηκε μερικούς πήχεις. Ο Λιβόρνο τράβηξε ξανά και ξανά, ώσπου το φεγγάρι πλησίασε μπόλικο και κοντοστάθηκε λαμπερό και τεράστιο πάνω από την πόλη. Τότε έδεσε το σκοινί σ’ ένα κάγκελο και έστειλε να φωνάξουν τον χαλίφη Μουρμάχ τον έβδομο, τον αφέντη της χώρας.
«Μπράβο, Λιβόρνο» του είπε εκείνος δίνοντάς του ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα. «Από σήμερα το φεγγάρι είναι δικό μου. Όποιος θέλει να το κοιτάξει θα μου δίνει ένα φλουρί τη φορά. Και αυτό μόνο για μια γρήγορη ματιά. Αν θέλει να το χορτάσει, θα μου δίνει περισσότερα. Και, πού είσαι, Λιβόρνο! Αν το σκοινί λυθεί και το φεγγάρι φύγει, θα φύγει παρέα και το κεφάλι σου».
Μετά ο χαλίφης πήγε να φάει το βραδινό του – αρνάκι στη χόβολη, γαρνιρισμένο με ινδικό ρύζι και φαλάφελ. Για γλυκό είχε γαλακτομπούρεκο.
|
