ΜΕΣΚΟΣ ΜΑΡΚΟΣ


ΜΕΣΚΟΣ ΜΑΡΚΟΣ

Σπούδασε Γραφικές τέχνες και Διακόσμηση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο.
1946-1965, στο μαγαζί του πατέρα του στην Έδεσσα.
1965-81, διάφορα επαγγέλματα. Γραφίστας. Υπάλληλος στο ΣΕΓΑΣ. Υπάλληλος σε διαφημιστικά γραφεία. Ιδιώτης γραφίστας στην Αθήνα.
Από το 1981, γραφίστας-επιμελητής εκδόσεων στη Θεσσαλονίκη.
Μέλος της ομάδας του περιοδικού Σημειώσεις στην Αθήνα και των Χειρογράφων στη Θεσσαλονίκη.

 Πληροφορίες: 
Όνομα:  ΜΑΡΚΟΣ
Επίθετο:  ΜΕΣΚΟΣ
Εργογραφία: 

Ποίηση

Πριν από τον θάνατο, Εκδ. περ. Νέα Πορεία, Θεσσαλονίκη, 1958
Μαυροβούνι, Ιδιωτική εκδ., Θεσσαλονίκη, 1963
Τα ανώνυμα, Ιδιωτική εκδ., Αθήνα, 1971
Άλογα στον Ιππόδρομο, Εκδ. Ερμής, Αθήνα, 1973
Ιδιωτικό νεκροταφείο, Ιδιωτική εκδ. εκτός εμπορίου, 1975
Τα ισόβια ποιήματα, Εκδ. Σημειώσεις, Αθήνα, 1977
Τα φαντάσματα της ελευθερίας, Εκδ. Σημειώσεις, 1979, β' εκδ., Εκδ. Νεφέλη, 1997
Διαλογή (επιλογή 25 ποιημάτων), Εκδ. Μουσικός Αύγουστος, Αθήνα, 1981
Το Μαύρο δάσος (συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων 1958-1980), Εκδ. Ύψιλον, 1981, β' έκδ., Εκδ. Νεφέλη 1988
Άνθη στο καταραμένο φίδι, Ιδιωτική έκδ, Αθήνα, 1983, β' έκδ., Εκδ. Ύψιλον, 1986, γ΄εκδ., Εκδ. Νεφέλη, 1986
Στον ίσκιο της γης, Εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1986, β' έκδ., Εκδ. Νεφέλη, 1998
Τα δέοντα (επιλογή ποιημάτων 1958-1990), Έκδ. Δήμου Έδεσσας, Έδεσσα, 1990
Δώδεκα Μάηδες, (πρώτη γραφή, 1977 με το ψευδώνυμο Δημήτρης Γραμματικός, και Β΄εκδ., Ιδιωτική έκδοση, Έδεσσα, 1992)
Χαιρετισμοί, Εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1995, β' έκδ., Εκδ. Νεφέλη, 1999
Ελεγείες, Εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 2004, ISBN 960-8399-04-1

Πεζογραφία

Παιχνίδια στον Παράδεισο, Ιδιωτική έκδ., Αθήνα, 1978, β' έκδ., Εκδ. Χειρόγραφα, Θεσ/κη, 1990 και Εκδ. Νεφέλη, 1997
Κομμένη γλώσσα, Εκδ. Έρασμος, Αθήνα, 1979, β' έκδ., Εκδ. Νεφέλη, 1997
Μουχαρέμ, Εκδ. Νεφέλη, 1999

Δοκίμια, Μελέτες

Το σπαραγμένο σώμα του Χρήστου Νέπκα. (Εισαγωγή και επιμέλεια των στίχων του λαϊκού τροβαδούρου), Ιδιωτική έκδ., 1978
Γνωστοί και φίλοι (δέκα δοκιμιακά προσωπικά κείμενα), Εκδ. Έρασμος, Αθήνα, 1987
Οδυσσέας Γιαννόπουλος, Ο Όμηρος Πέλλας στην Έδεσσα, 1991
Προσωπικά κείμενα, Νεφέλη, 2000

Ανθολογίες

Μανόλης Αναγνωστάκης, Ερμής 2000
Κλείτος Κύρου, Ερμής 2000

Εργασίες του, ακόμα, υπάρχουν κατά καιρούς στον τοπικό τύπο της ιδιατέρας του πατρίδας, σε περιοδικά και ανθολογίες. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες.

Πρόσφατα:

Márkos Méskos: Leib der Mutter – Schöne Landschaft / Kοιλιὰ τῆς μάνας –  ̔Ωραῖο τοπίο, Werkauswahl 1958 - 2016 / Ἐπιλογή Ποιημάτων 1958 - 2016 Nachdichtung und Nachwort von Giorgis Fotopoulos

www.razamba.de/cms/index.php?page=meskos_gedichte


Διεύθυνση: 

Θερμαϊκού 69,
Οικισμός Κωνσταντινοπολιτών,
543 52 ’Ανω Τούμπα, Θεσ/νικη


Έτος γέννησης:  1935-2019
Τόπος γέννησης:  Έδεσσα
Τίτλος αποσπάσματος:  ΚΕΙΜΕΝΑ
Κείμενο αποσπάσματος: 

Μουχαρέμ

Πέντε μήνες μετά πέθανε κι η μάικω. Ταράχτηκα. Ένας ένας οι δικοί μου έφευγαν, άλλοι ξενιτιά, άλλοι στον θάνατο. έρχονται όλα μαζί αλλά στη ζωή έτσι είναι.
Έκρυψα τον πόνο μου, ανέβηκα στο χωριό να κάνουμεν την ταφή, η Μίτσα μαζί με τους άλλους από το σόι την άλλαξαν, τη μύρωσαν, τη μοιρολόγησαν... Πέρασα δύο χάνια, την αυγή έφτασα, πήγα πρώτα στη γυναίκα και στα παιδιά, γκαϊρέτι να κάνω έπρεπεν, το απομεσήμερο ησύχαζαν πένθιμα όλα.
Μόλις έμπαινε καλοκαίρι στα χίλια εννιακόσια τρία. Ο Ντίνκος ο Κώτσιος δυο χρονώ, η Ρίνκα πέντε, η Σία οχτώ.

Ένας παρατεταμένος λαιμός το Μουχαρέμ. βήμα το βήμα αεράκι περνούσε από κει, από τη Ρούπκοβα νίβα του Βλαντόβου ώς τη Σιλίτσκα, το ΄Αλγκερι καί τη Φούφα ξεψυχώντας με στροφές στον ίδιον άξονα, για το Νοτιά η προς Βορράν —στο καλό!—, στο καλό!
Πόσο κράτησε το καλοκαίρι; Είπαν είκοσι μέρες, κόκκινα κεράσια ρούπκα στα δέντρα, χρώματα του Παραδείσου παντού• καί φτερά στα πόδια όσων πέρασαν, για πάνω, από το σταυροδρόμι, δίχως χαράτσι, μυστικά — τρύγησαν άλλοι τα κεράσια, χάθηκαν μαγικά, τα δέντρα μελαγχολημένα σιωπούν, οι σοδειές πήγανε στράφι.
Είπανε πάλι, οι Οσμανλήδες χάλασαν όλα τα παλικάρια, τα σκότωσαν σαν τα σκυλιά. Ξέφυγε κανείς; Δεν μάθαμε. Ύστερα κι άλλα δεινά.

Έμεινα στο χωριό καμπόσο. Για τα παιδιά και τη γυναίκα, για δουλειές που λησμονήθηκαν. Να γεμίσω το αμπάρι, να βάλω στο γιούκι και στη μεγάλη μουσάντρα τα καλά της φαμίλιας, να πάρει μπρος το σπίτι πάλι, Θεός μας φύλαξεν, στην εκκλησιά το κερί το ανάβαμεν - από τον Φίλιππα και τον Αλέκο νέα δεν είχαμεν.
Ανάγκη, με τη γυναίκα τα μιλήσαμε, θα 'καμνε γκαϊρέτ, να λίγο λίγο τα παιδιά ύψωναν, θα 'χαμε τακτική επαφή, όπως πάντα. Η Μίτσα, και με τους άλλους δικούς μας, ό,τι μπορούσε θα 'καμνε στα χωράφια. Τα δικά μου χαμπέρια τακτικά θα τα 'παιρνε.

Έφυγα.

Πολλά τα χάνια στα χώματά μας. Το χάνι όμως του Τουρκαλβανού Μουχαρέμ κανείς δεν το 'φθανε. Ήταν βλέπεις, κι ο τόπος, η θέση σταυρός, τέσσερις δρόμοι. Καϊμάκ τσαλάν, Καρακάμεν, Καϊλάρια, Βοδενά. Αν συνεχίσεις τον σταυρό θα βρεθείς στην Πόλη, στα Γιάννινα, στα Μπιτόλια, στη Σαλονίκη. Μέρα και νύχτα κάποιος με το ζωντανό του θα πέσει στο δίχτυ, θα τον φιλέψει ο Μουχαρέμ, θα βάλει στο ζώο του ιτσιμέν να φάει και να ξεκουραστεί ποτίζοντάς του μετά, εκείνον θα τον ξυπνήσει απούντο για να πάρει τον δρόμο του, όπως τα συμφωνήσανε πριν - όποιαν ώρα!
Σοφός ο Μουχαρέμ, κακό ποτέ δεν ακούσαμεν, μάστορης και τα 'σιαζεν. πολλά είδαν τα μάτια του στο χάνι. Ακουμπούσε τον καλόν καιρόν έξω, στο καραγάτσι, στην κάτω πλευρά τουπόλες καβάκια λεύκες, στο ανηφόρι για το ύψωμα, πράπα φτέρη και λαγός. Τον άσκημο καιρό μας προϋπαντούσε στο άνοιγμα της πόρτας (αν δεν έπαιρνε την ντρέμκα στο μαξιλάρι δίπλα).

Πέρασα πάλιν από εκεί, όλο το φαράγγι, με τ' άλογο καβάλα έφτασα στη Σαλονίκη. Παντού στον δρόμο χαράτσι και φοβέρες, δεν ήξευρες από πού να φυλαχτείς, ο κόσμος άνω - κάτω.
Γύρισα στην αγορά, στο πόστο που άφησα. Εκεί δεν βρήκα τον άνθρωπο που εμπιστεύθηκα. Βγήκε μπαταξής, άφησε και χρέη πίσω του για μένα. Καλά μου 'λεγαν ο Αλέκος παλιότερα, "μην τον πιστεύεις αυτόν, δεν έχει μπέσα". Δεν τον άκουσα, ήρθαν και τα πράγματα αλλιώς, τώρα πληρώνω.



Ο ΣΤΕΡΓΙΟΣ

Το βουνό γονάτιζε νύχτα με το τσεκούρι και χαραυγές
τα ξύλα στην πόλη κατέβαζε με τα μουλάρια.

Στέργιο τον έλεγαν κι είχε πέντε παιδιά -όλα κορίτσια.
Παράλυτος πήγε από κακή ασθένεια και γυναίκες.

Καί τη γυναίκα είχε του σπιτιού
αυτός φωνές και χωρατά καθώς ξεφόρτωνε τα ζώα στην αυλή
κι εκείνη σιωπηλά επιτιμώντας τον
γιατί πουλάει το βουνό τόσο φθηνά
καί χαραμίζει τη ζωή του.

(’Αλογα στον Ιππόδρομο, 1973)


ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ

Από τη στέγη περνούσαν πράγματα πολλά
καπνός πνοές ανέμου φύλλα φθινοπωρινά
ο ίσκιος του ήλιου στο γύρισμα
του χελιδονιού η γλώσσα στο ζενίθ
τα ξιπόλητα πόδια των πουλιών δειλινές ώρες
κόκκινη κλώσα ή στέγη

μα εκείνο απομένει: η μαύρη κάργα στην καταχνιά
με το φοβερό ράμφος τοκ τοκ, τοκ τοκ
έμβολο θανάτου στο κρανίο.

Και η σιωπή του κρεμασμένου μέσα.

(’Αλογα στον Ιππόδρομο, 1973)


ΙV

Το φως του δρόμου μόνη συντροφιά
μαχαίρι αμφίστομο κάποτε στομώνει
Γεράσιμε Γεράσιμε πώς μείναμε μόνοι
και τα κεφάλια μας πνίγει η συννεφιά;

Πουλιά-καράβια ξένη προκοπή
μήτε ο ουρανός μήτε ο γιαλός μάς θέλει
σημαία μαύρη κουρέλι απ' τα βέλη
του μάταιου κόσμου η συγκοπή.

Τί εικόνα τί πέλαο τί δρυμός!
Βουΐζουν όλα στον κόσμο επάνω
πεδίο βολής το λιγόκαιρο πλάνο
ατάλαντος ζωής λογαριασμός.

’λλα εάν του θανάτου το στόμα πικρό
νέο δεν είναι τα ξέρεις μη φρίττεις
εδώ το πρόβλημα: κανενός πολίτης
καμίας πηγής δεν ήπιαμε νερό.

(Ιδιωτικό Νεκροταφείο, 1975)


ΙΙΙ

Κάποτε θ' ασπρίσουν τα μαλλιά σου θα 'σαι ένα τίποτε
άνθη κερασιάς ρόδα στους κήπους και αγάπη — ποια αγάπη;

Χελιδόνια πού κλειδώνουν τον αέρα της νυχτερίδας γκρεμός
καί το φεγγάρι απάτη από χαρτί. Στο ποταμάκι κάθονται
συλλογισμένοι οι φίλοι
στο χέρι καθρεφτίστηκες κι εσύ
υγρό κόκκινο φύλλο τα χείλια σου μα ξάφνου
σταφύλια σάπια κατεβασιά στον ’δη—
η λήθη βρέχει σήμερα όχι ο ουρανός.

Πριν απ' τον κόσμο και μετά τον κόσμο η Γη μωρό στα σεντόνια
του τάφου
τρωκτικά ρολόγια το φως τρυπάει περισσότερο κι αν βρέξει κάποτε
αυτοστιγμεί κλείνει τ' ομπρελίνο στα μάτια πόνος οξύς
η βροχή όρθια σκάλα
ψηλά ψηλά ό ουρανός πώς να μισέψεις; Μόνον
οι μεταλλωρύχοι σκαρφαλώνουν στον ουρανό από τη μαύρη
νύχτα στο λίγο αέρι
ήλιος και χρυσάνθεμα και λυπημένη παρηγοριά και γλάροι εξόριστοι
και φεγγαρόψαρα του βυθού — για σε δαμάλια σφαγμένα. Ξένα
λοιπόν
και τα όνειρα, στα μάτια να σε κοιτάξω και να πεθάνω
να σε φιλήσω και να χαθώ απ' τον κόσμο
μπροστά ένα ασήκωτο δειλινό κρασί το ποτίζεις να λαφρώσει
πιο κάτω είναι καλύτερα (βαθύ μουρμούρισμα χόρτα θαλασσινά)
ο ήλιος φεύγει
φεύγω κι εγώ
με τον ύπνο περνώ και με καπνό τον άσπρο φράχτη.

(Τα ισόβια ποιήματα, 1977)


XVI

Πέλμα της χήνας φύλλο συκιάς είναι άνοιξη
στο περιγιάλι χάνεις τον λογαριασμό πόσα κύματα φτάνουν
πόσα καράβια αναχωρούν ή γράμματα ή φιλιά
μέρα και φως και μια βαρκούλα δεμένη με το ψάρι στην κοιλιά—
ψέμα τα χρήματα και ψέμα η ομορφιά δούλη του ανθρώπου
προτού μαζί του πεθάνει.

Το Μεσολόγγι πιο κάτω ψηλά το φεγγάρι σημαία
το αίμα του πια δεν βροντάει και δεν κοκκινίζει τα όνειρα
κουρέλια της πόρτας δεν εμποδίζουν το κρύο της καρδιάς
(άδειο καλάμι, είπες, φυσώ ήχος θλιβερός)
κύματα κύματα κύμα και λευκός γιαλός — δεν φταίμε
τα πράγματα παίρνουν μακρινές διαστάσεις και
τό δέντρο μελαγχολείο βουβά τα πουλιά.

(Τα ισόβια ποιήματα, 1977)


IV

Και πώς βρέθηκε παροπλισμένο μουλάρι στον μώλο
αμίλητο στα τέσσερα και την ουρά πέρα δώθε

άραγε να νοεί γιατί στον λαιμό η τριχιά
γιατί στερνή βάρκα θα φέρει ψάρι του πετρελαίου
και γιατί στα σύρματα χελιδονάκι τιτιβίζει
ξετρελαμένο εκείνο από χαρά
κι αυτό με την κεφάλα κάτω στη θλίψη.

(Στον ίσκιο της γης, 1986)


V

Του Σαγγαρίου οι μαχητές αποδεκατισμένοι μα πονηροί
φίλησαν το χέρι της καβουρομάνας Σαλονίκης κι από τότε
κάθε μέρα που ξυπνώ μια σπίνος είμαι μια κοράκι

έτσι μιλώ απ' τη χαραυγή για το μπουκέτο εκείνο
στο μεθυσμένο το μυαλό του ασίκη Αβραάμ Μπεναρόγια!

(Στον ίσκιο της γης, 1986)


VI

Γριά κυρα-Λισάβετ θα σε πάω στη Μηχανιώνα
τσίλικο τ' αμάξι και κρασάκι όπως σ' αρέσει
μην πονάς θα βρούμε στο φεγγάρι κάποια θέση —
κάντρο των μελλοντικών αντικέρ στον κουφόν αιώνα!

Θα 'ναι εκεί η Μαρία με τον Σταύρο και τον Τόλη
ούτε γάτα ούτε ζημιά ήσυχα στο περιγιάλι
μοναχά μια νύχτα μακρινά τα φώτα κι η βαβούρα ζάλη --
στο αδειανό κεφάλι μας κολλημένο ένα πιστόλι.

Ζωντανοί νεκροί το χάραμα για τη Σαλονίκη πίσω
μελαγχολικό τραγούδι απ' τα παλιά λησμονημένο
τα Ντεπώ και τα Κουλέ Καφέ με αεράκι ξένο
και σημερινό —τί λες;— λέω πάλι ν' αγαπήσω...

(Στον ίσκιο της γης, 1986)


VII

Πλατεία Ελευθερίας, πλατεία σύναξης των Εβραίων

Πλατεία των καϊκιών είναι το λιμάνι
που συνωστίζονται κατάρτια κι άλμπουρα και ιστοί
ώρα δειλινού και σούρουπο μουντό
να δούνε κινηματογράφο με χρώματα εξαίσια
κατά τον ΄Ολυμπο και τις ακτές της Κατερίνης.

Ο καλύτερος μου φίλος θα με προδώσει.

(Στον ίσκιο της γης, 1986)


XIX

Κι αν το ρολόι σταματημένο στον ίλιγγο του ηλίου
κι αν η θάλασσα παφλάζει στον πάτο της σιωπής
κι αν αθέατα άλογα βουλιάζουν στο χρυσάφι ακόμα
αν η στροφή του κόσμου στο βάραθρο οδηγεί των αιμάτων
κι αν θάνατος είναι των αγριμιών οι φωνές

ας πούμε ακόμη δυο λόγια
παραδείγματος χάριν η Καρατζιόβα παράγει
πιπέρια μπαμπάκι καπνό και χασίσια
κι όταν παζάρι ημέρα Πέμπτη και με όποιον καιρό
οι μάνες δημόσια θηλάζουν στον μαστό
τα νεογνά βλαστάρια και τα πίτσκα*.

                  * αρτιγέννητα

(Στον ίσκιο της γης, 1986)



XX

Κρίνα του Απρίλη και μοσκοβολιές από τα στήθη
του αβυσσαλέου πρίν
ασύλληπτος ακροβάτης το αεράκι όταν η πληγή είναι άνθος
και όταν κέρματα και γρόσια η αιτία του Κακού αιωνίως
σε μαγεμένη θάλασσα σε γαλαξίες και πετρώματα εύφορα
η πολλαπλή γλώσσα ζώων πτηνών και ανθρώπων αιωνίως
με το μαχαίρι και το μπάμ του ολέθριου θανάτου.

...΄Ηταν λοιπόν νύχτα ή πιο τρομερή
τα κύματα χτυπούσαν τον ουρανό και τα μαύρα αστέρια
βροχή κατακλυσμών χιόνι όλο κόντρα και αστραπόβροντα
και ραγισμένοι ορίζοντες και φίδια των ηφαιστείων κόκκινα
τελώνια σφύριζαν λυσσασμένα η κατάρα του χτες
και η βρισιά θνητών και θεών ασίγαστη μέσα
στο αγκομαχητό των τετρασκότεινων δρακόντων

ήταν λοιπόν νύχτα η πιο τρομερή
κι από το διάτρητο στερέωμα
κύλησαν όρη όλα τα νομίσματα του κόσμου
στον αγύριστο — για πάντα!


(Στον ίσκιο της γης, 1986)


XVIII


Τω καιρώ εκείνω η χώρα πάλι δυστυχούσε.
Αόρατοι πόλεμοι μα θανατηφόροι εξίσου, αρρώστιες συχνά και το φριχτον τέλος όχι στην όμορφη θέα του μοναστηριού που οι καλόγεροι κρατούν στη μέση τα κλειδιά των κρανίων μήτε στον λόφο με τα κυπαρίσσια· μα στη σκόνη μέσα και στα σκουπίδια και στα υπόγεια αζήτητοι νεκροί — με το στανιό τα μάτια ορθάνοιχτα για τη φωτογραφία και την επικήρυξη. Και άλλη πείνα και ανέχεια ψυχής κάτω απ' τον ίδιο πάντοτε ουρανό του κόσμου.

Στο διηνεκές τότε διάλεξε την ώρα ο Βασιλιάς και μια μέρα εκατέβη στην αγορά όπου το ψέμα συνωστίζεται και η απάτη και οι σιωπηλές φωνές του κέρδους. Παραμέρισαν οι ρακένδυτοι να περάσει η συνοδεία και να σταθεί στο κέντρον ο Μεγαλειότατος με τις πορφύρες. Εκείνος, ο θεόπνευστος, σήκωσε τα χέρια ψηλά τρις, κάθε φορά γεμίζοντας τις χούφτες του διαμαντικά και γρόσια και χρυσάφια τινάζοντάς τα προς τα σύννεφα, σημάδι, λένε, πως αγαπούσε τους ανθρώπους και τον λαό και πως τα χάριζε σκορπώντας τα έτσι.

Αλαλάζοντας συρφετός χύμηξε ποιος να προλάβει πρώτος χτυπώντας και υβρίζοντας ο εις τον άλλον. Γρηγορότερα από τις αστραπές της βροχής συνάχτηκαν οι ξαφνικές λάμψεις στο χώμα και το στερνό φλουρί ακόμα που κυλούσε προς τον υπόνομο.

Η πομπή ξεκίνησε από τα μάτια του Βασιλιά για το παλάτι με το κνούτο μπροστά που πρίν λίγο σιγούσε. Κι από τους τυχερούς της ημέρας άλλοι ταχύτατα λάκισαν σφίγγοντας τον κόρφο για το καλύβι, άλλοι βροντώντας τις τσέπες πέρασαν στίς ανάγκες και στα καπηλειά· μα κάποιοι στη γωνιά, αμέτοχοι στην εξαγορά του βίου τους, σφίγγοντας τα δόντια έκλαιγαν.

(Στον ίσκιο της γης, 1986)


ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

Υπάρχει μνήμη στο κέντρο της γης. ήλιος στον ουρανό και ουτοπίες.

Κατηφορίζοντας, θαρρώ, την Κατάρα και δεξιά, κατ' εύχήν, η παλιά Βοβούσα
άνθρωποι κάθε εποχής περαστικοί μα η σκοτωμένη ώρα μάταια προσμένει
άλλοι έσπειραν άλλοι θέρισαν και το δίκιο στην άκρη του γκρεμού
πρωτόφαντα όπλα καθώς εξαίσιοι θεοί τα δόλια άλογα του Κορτέζ
σαν όπως εξέρχεσαι της αγάπης κατισχυμένος κι αντηχεί
το χάος με φλογέρες και σκόνη — η άκρη του κόσμου ποια νάναι;

’πολις εγώ, είπε, κι εγώ με την αυτογνωσία τάχα τί κερδίζω
μόνος, ολομόναχος με την ευχή της μάνας μόνον
στην ανθρωπογεωγραφία Κατράνιτσα ή Βοβούσα ή Γραμματίκοβο ή —
ο κεραυνός του μαχαιριού στην κορυφή της κεφαλής κι ό μόσχος μουγκρίζει
κόκκινο - μαύρο, κόκκινο - μαύρο, κόκκινο - μαύρο... — Πύρ!
αδιέξοδα της ιστορίας πνιγμένες φωνές — η άκρη του κόσμου ποια νάναι;

Αλλοπαρμένα δειλινά κι οι μάγισσες σφυρίζουν μα εκείνος με τον αέρα μιλεί
τι δίνει τώρα για την ψυχή του τί προσφέρει στη βαθιά του πίστη
τον Δημήτριο Γκίνη, πρώην ποιμένα, άγγελο άγγελο των μακρινών ουρανών
σήμερα η θάλασσα μουρμουρίτσα κι αρραβωνιασμένα κύματα γιαλό-γιαλό
αύριον τα ποιήματα φι χι ψι και νετρόνιον ωμέγα
ω μέγα ψεύδος της τέχνης ω μέγα ψεύδος μας -- η άκρη του κόσμου
ποια νάναι;

Γλώσσα του ανέμου της στάχτης σάρκα ήτανε λάθος το πρωΐ και λάθος
το φεγγάρι που λευκάζει τα σεντόνια του ’δη όταν όλοι
σκεφτικοί γυρίζουμε πίσω στην πρώτη φωτιά
κατηφορίζοντας την Κατάρα κι ανηφορίζοντας την Ευχή --
με το δικό του φιλί με το δικό του χαίρε, ο αδέκαστος
ο γιός της Καλλιόπης ακόμη ζων κι ακόμη ρωτώντας.

(Χαιρετισμοί, 1995)


ΣΟΝΕΤΟ 7

Η Σαντορίνη ριμάρει με τους πιγκουΐνους τα Βοδενά με το πουθενά
σωτήρια παρένθεση εκείνων που προσφέρουν ακόμη κεράσια στο νερό
βγάλε λοιπόν από το μυαλό σου τους κρατήρες των ηφαιστείων και
μην συχνάζεις εκεί. καλωσόρισε τ' ανέλπιστα δάση που βουΐζουν

στα όνειρά σου, έτσι να χαρείς, πάρε κάποιο άλλο τραγούδι. Η κουκου-
βάγια πού προαναγγέλλει τα κατάμαυρα και ζητάει συντροφιά
στη δυστυχία έχει κι άλλον σκοπό, της αρχαίας Αθηνάς η σοφία τί
διάολο, τίποτε δεν σούδωσε; (Θλιβερές απαντήσεις πάλιν ακούω,

ενοχές απόμειναν, φτερά περιστεριών χειροκροτήματα ηχούν
ακόμα στίς πλατείες· μακάρι να χτυπούσαν και οι καμπάνες
μουσικές στους δρόμους, μια ψευδαίσθηση αναγκαία και περι-

ποιημένη, τώρα πού αγγίζουν τα φτερά σου άλλες φτερούγες παγωμένες
αν τρέχουν τρελά τα δέντρα όταν φυσσάει μην ακούς λόγια —
μέσα στα τόσα μόνο το κακό επιζεί φωνάζει το αγκάθι παρατεταμένα).

(Χαιρετισμοί, 1995)


Ο ΧΟΡΟΣ

Μάτια κλειστοί μάτια στο φως — ποιο ταξίδι;

Στροφές στροφές στο ταψί με τα γόνατα και του Μαγιού οι μυρω-
διές τα κόκκινα κοράσια ανταμώνουν τον πικρόν Καρατζιόβα
αχ! μην πάνε τζάμπα, μόνοι κι αγκαλιασμένοι να χορέψουν πουλιά
στον αέρα· άσπίδες-όρκοι κρυφοί στις ρεματιές, πατούσες ματωμένες
χαμηλά το τραγούδι — στη μνήμη των νεκρών φίλων χορεύουν σαν

αγαπημένη (κι άφαντη) δικαιοσύνη (όση βροχή μπορεί να κρατήσουν
τα φύλλα στα δέντρα). Πουλιά περίεργα τσιμπολογούνε το νερό
παίρνοντας το ελάχιστο μερτικό τους· τόσο μόνο. Στον θάνατον
επιστρέφουνε στη μακρινή πατριδα έλεγαν οι μεγάλοι. Με κομμέ-
νη γλώσσα τραυλίζουν μιλώντας, μουσικές κοκαλωμένες στη λίμνη.

Μα εγώ δεν θέλω τίς οξιές που ανθίζουνε στο βιός του Σουλεϊμάν
αγά, επιθυμώ πιο πολύ τον άλλον τον Αράμικο — φθόγγοι πού σηκώ-
νονται από την άβυσσο, για να πετάξουν, ψυχανεμίσματα μυστικών μικρών
ελπίδων, κλέφτες σιωπηλοί σαν τ' αεράκι πού κόπασε· εσύ
φυλάξου όταν ηχήσει βαριά ό ρυθμός: το μαστίγιο υψωμένο

θα σε λιανίσει εάν δεν λυγίσεις· με το χώμα ένα γίνου και
μη λησμονήσεις όταν θαρθεί ή σειρά σου πόσο πονούσες σακάτης
βήμα το βήμα μια στον αέρα μια κάτω στην πέτρα την παγερή, ά-
πλερος σύντροφος κι εσύ, τόσους αιώνες τόσοι αγώνες τόσοι χοροί
πληγές πού χορεύουν μάτια χέρια πόδια μέτωπο πληγές· και μαντίλι.

(Χαιρετισμοί, 1995)


ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

΄Ενας-ένας οι Ποιητές βρυκολακιάζουν.

Όταν πλησίαζε φιλικά η ασχήμια τότε αγαπούσες τα φτερά του
πάρε με, φώναζες, στα ορεινά κρύα νερά στους άγνωστους Γαλαξίες·
ό,τι δεν πρόλαβε να τελειώσει χίλιες σταγόνες στο βουνό χίλιες
πηγές, το ξωτικό γαλάζιο πουλί μια στιγμούλα, λάμψεις και αστραπές
της θυμωμένης μπόρας, μαχαίρια λάμπουν, τα μαστίγια στον αέρα·

όμως τίποτε δεν εμπόδιζε, παραδείγματος χάριν, στην άκρια της λίμνης
τον βρεγμένον όσιο Ναούμ, να συμφιλιώνει ζεύοντας την άρκτο
με τον αμνό, τους φιλόσαρκους αετούς με τα περιστέρια. μόνο η καρα-
κάξα στίς κορφές των θάμνων χλεύαζε τον κόσμο τάχα τραγουδώντας
αλλά τώρα, πες μου να χαρείς, ποιος έμεινε όρθιος και πιστεύει;

Σήμερα ξάφνου νεκραναστημένα κυπαρίσσια σήμερα λάμπει ουρανός
(μαζί με τους αρουραίους)· κι αν ξυπνήσεις κάποιαν αυγή μαρμα-
ρωμένος γνώριζες όλα τα βάσανα του τέλους, τάξερες. ΄Όσα ντέρτια
έχουν τα πουλιά τα λένε πρωΐ — μετά όνειρα και συγκοπή· μοναδικοί
θαμώνες της σιωπής σου οι χλωμές ανταύγειες οι παραπονεμένες.

Λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό, στον ύπνο οι μάγισσες ξυπνούσαν
τα καημένα να ξαγρυπνήσουν τον έρωτα και τους νεκρούς. ’ραγε
τόθελαν; Α, πόσον ωραίο το φεγγαράκι πού αρμενίζει σιωπηλά, τα
χελιδόνια τιτιβίζοντας στον αέρα! Αν τύχει και δεις στον δρόμο
άλογο δίχως αναβάτη, αύριο-μεθαύριο, πέρασε κι εσύ να πληρωθείς...

(Χαιρετισμοί, 1995)


Ο ΑΝΤΙΛΑΛΟΣ

Όμορφος είναι· φεύγει.

Χτυπώντας το ένα στήθος πονούσε και τ' άλλο, τα μάτια έκλαιγαν
μαζί. Σε γέλασα, φώναζες πάλι, είπα δεν θα γεράσω, άσπρα μαλλιά
στην κεφαλή μου δεν θα δεις — όσα τα βήματα σου τόσα γρόσια.
Κι από το ξέφωτο ευλογούσε η ’για Παρασκευή, χαρά μεγάλη,
πλαγιασμένες οι πέτρες όπως κι οι ανώνυμοι αιώνες τώρα νεκροί.

Λίγο-λίγο πιο σιωπηλός κι από την γκορτσιά τη φαρμακωμένη
ζούσες ψευτοζούσες αγκαλιά με την αυτογνωσία των αγελάδων
τί να κάνει το χωριό ράγισε· με φωνές τρομαγμένες κύλισε
πιο κάτω· και δεν αρκούσε το τραγούδι του Φώτη πού γύρισε πί-
σω καλώντας ζωντανούς νεκρούς για την ανάσταση. Του κάκου!

(Λίγοι φωνάζουν κανείς δεν ακούει)· στον αέρα οράματα
φαντάσματα εκτελέσεις όταν οι γυναίκες έχυναν τα μαλλιά τους
στο ποτάμι πλένοντάς τα. Τώρα στους τάφους χαμογελούν φωτο-
γραφίες ξεθωριασμένες, μπλοκάρει από τα στενά ήχος λάλος αντί--
του αντίλαλου ολάκερη η μάνα σύνθημα-παρασύνθημα: Θάνατος.

(Χαιρετισμοί, 1995)


Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Όλα τα πολλά και μεγάλα.

Θροΐζει η χλόη, τ' αστέρια της γης διαμάντια σπασμένα και πάχνη
πρόσεχε τα βήματά σου με θάμπος κομπιάζουν και λοξοδρομούν
συχνά. ποια, καλή μου, η επόμενη σκέψη, θριαμβικές αψίδες μονο-
πάτια και θάμνοι ανώνυμοι, μην τάχα σαλέψουν οί αρμονίες
η γαλήνη, η ευδία στους ουρανούς, η μοίρα η γαλανή που τυφλά θροΐζει.

Μα νύχτωσε. Σβήνουν τα κάλλη της ημέρας τα ψεύδη τέλος.
Ο ίσκιος με τον ίσκιο αναμετράται (αρουραίος μικρός
στην αντίπερα όχθη λακίζει) σωσίες του σκοταδιού τα μαύρα
ερέβη την επιστροφή νοσταλγούν τίς πρώτες περπατησιές
εκεί πού γεννήθηκαν εκεί ν' αποθάνουν. Στα φίλια κυπαρίσσια

τα μαγικά της νύχτας σε μια πλαγιά του λόφου Προφήτης Ηλίας
έστω λησμονημένοι έστω πηλός και σκόνη και πέτρα του τόπου
κόκαλα πού πέρασαν τη λίμνη καθώς πρέπει τιμητικά
με σεβασμό με ρούχα καθαρά όχι σαν αδέσποτα σκυλιά στο αμπέλι.
(Δεν ξεύρω ψυχή μου τί θα μας σώσει) — αν έχεις πανσέληνο πληρώνεις.

(Χαιρετισμοί, 1995)


ΟΝΕΙΡΑ

(Ελπίζεις σαλπίζεις νύσταξες πάλι).

                       Του γλύπτη Δημήτρη Καλαμάρα

Ξεστράτιζαν πάντα ασύλληπτοι ιππότες στο δάσος χαράματα κελαηδημένα
και σπαρταρούσε η βροχή πάνω στα νερά σκορπώντας τα σημάδια
τίποτε δεν στέριωνε, γκρεμισμένα βάσκανα προδομένα, καπνός και πάνε
με άλλο πρόσωπο άλλων τον ύπνο να χτυπήσουν, πλούτη να ρημάξουν
και να πλανέψουν φωτεινά γαλάζια μάτια οδηγώντας τα στα σκοτάδια.

Ανήσυχα τα κυπαρίσσια στον αέρα — διάβασέ τα· σκιές του παρελθόντος
σαν ήλιος λάμπουν μα τώρα η ανοησία της σκουριάς αρχή ποιας
αγάπης; Κρύα τα χέρια της αγαπημένης από καιρό κι αυτήν που
φιλούσες είναι ήδη νεκρή. Σαν το σκυλί που όλη νύχτα συλλαβίζει
στα βάραθρα πεταμένο. Λοιπόν; Χρείαν έχεις ονείρων.

Το κενό (πάλι) του έφιππου αναβάτη να περάσει τα ψηλά βουνά
χάδια στη φεγγερή σελήνη σύντροφοι παλιοί να κλείσουν τα βλέφαρά του·
πλησίον οί γαλαξίες πλησίον οι συντριβές μάντεψε την υπόσχεσή τους
την άγραφη αν μπορείς· με τον υβίσκο συντάξου πού έχει μιας μέρας ζωή
ο ανθός του, άχαρες πέτρες πού επιζούν στο χώμα, τίποτε άλλο.

Σε γυροφέρνουν ξανά κι αν βαλτώνεις χωρίς όνειρα ελπίζουν εκείνα
για σένα — άγνωστα τραγούδια ενθύμια όσων σκέπασεν η λήθη η τυφλή
σκοποί αλλοτινοί σα να μην χάνονται στα τρίστρατα του κόσμου. Εσύ τώρα
βάλε μυαλό, καλού κακού μην κόβεις λουλούδια τη νύχτα — πονάνε. Σαν
κατάρα, συνήθεια παλιά, επιστρέφουν και τα όνειρα πίσω.

(Χαιρετισμοί, 1995)


ΦΥΛΛΑ

Πόσα μηνύματα λάβατε πόσα στείλατε;

Περπατούνε τα φύλλα με φως και σκιά τάματα του αέρα
μάταια και προδομένα. Δεν τα σώζουν όλες οι αγαθοεργίες
του κόσμου ας πούμε ένα ποτήρι κρύο νερό ένας χορός
ένας γάμος μια συνέλευση αυστηρή στα περίεργα χρόνια
χτες — οι κρεμασμένοι αιωρούνται συχνά αλλά αυτούς

λησμόνησε τους, θάψτε τους επιτέλους. Τί λέγαμε λοιπόν
για τ' άνθη τους καρπούς τα φύλλα στα κατάρτια των δέντρων
μια ψυχούλα σβήνει ένα φύσημα λαμπερό και πάνε και πάνε
ταξίδια χωρίς προορισμό ας όψεται ο Βοριάς και ο χτικιάρης
Νότος πού κιτρινίζει την προδοσία (πρώιμη και φαρμακερή).

Φύλλα πλημμύρες, στρουθία στάλες στον ουρανό, ελάχιστες σάρκες
πετούν χάνοντας το βάρος της ομορφιάς της μοναξιάς ποιος
ξέρει; Στο μονάκριβο πόδι η χαρά τους όσο διαρκεί αεροδρομούν
επί των επάλξεων και σιωπηλά αιωνίως στα στρωσίδια
των τάφων. Θρύμματα μόσκου καθώς αντιστέκεται ή σκόνη. Όμως

φύλλα· χιλιάδες μπαϊράκια τα κρασάτα οι ώχρες τα πορτοκαλιά
να τα μνημονεύσουμε. Ακόμα και τ' αειθαλή πού ψεύδονται συνεχώς.
’νεμοι φθινοπωρινοί αγιάζι του πάγου τα μοιρολόγια τους
μα θα ξανάρθουν τα φύλλα, το λένε οι απρόβλεπτοι οιωνοί
της παμπάλαιας τάξης. προπαντός τα φύλλα της πικροδάφνης.

(Χαιρετισμοί, 1995)


ΙΧΝΗ

Την άλλη μέρα χάνονται σιωπηλά τα σημάδια
στιγμές - στιγμές παίρνει σημασία το δρομάκι που στρίβει
αθέατο αθόρυβο χαμένο το νερό μέσα στο χώμα
σκιές πουλιών περαστικών η γλώσσα πάει αλλού το αίσθημα μένει
τέλος η βλέπουσα σιωπή τον νικητήριο επίλογο τον άδικο.

Σκόνη· χάδι του ανέμου γυρίζουν τα μυστήρια στην ερημιά
χορός φαντασμάτων στους ανώνυμους τάφους πηχτό σκοτάδι
μια ζωή ανταμώνουν οι γυναίκες στο ταχυδρομείο της ξενιτιάς
σταυροδρόμι και παντομίμα μουγγή έσχατη παρηγορία
ψυχές περνώντας το γεφύρι της νύφης χάφτουν οι δράκοι

πώς να πιστέψω τίς μεταμορφώσεις ήρθες θα φύγεις
κακήν κακώς ένοχα βράδια χαράματα αλαζονικά
και γλυκύτατα στην αντίφαση κεντημένα ποια νάναι ολάκερη η αλήθεια
τι άλλο άραγε μένει (δεν ζει κι ο παππούς να ρωτήσω
μόνον ή λέξη καρναφίλι ξεμύτιζε ευωδιάζοντας) — τίποτε άλλο.

(Χαιρετισμοί, 1995)


Διακρίσεις: 

Βραβείο Ποίησης του περιοδικού Διαβάζω για το βιβλίο Χαιρετισμοί.