ΛΙΝΑΡΔΑΚΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ


ΛΙΝΑΡΔΑΚΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Η Χριστίνα Λιναρδάκη γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα. Έχει πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας από το ΕΚΠΑ και μεταπτυχιακές σπουδές στη μετάφραση και τη διερμηνεία (University of Manchester), καθώς και στην επικοινωνία (Πανεπιστήμιο Κύπρου).

Το 2024 εξέδωσε την ποιητική συλλογή ΣΚΠ (Ηράκλειο: Ενάντια), από τις πρώτες στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα μονοθεματικές συλλογές με θέμα μια σοβαρή κατάσταση υγείας, και έκτοτε εργάζεται για την ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα αναπηρίας/νόσου.

Μελέτες της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικούς τόμους για: (α) τον Οδυσσέα Ελύτη (Αθήνα: Πηνειός, 2011), (β) τον Μάκη Αποστολάτο (Αθήνα: Βακχικόν, 2016), (γ) τον John Berger (London: ZED Publications, 2016) και (δ) τον Αντώνη Φωστιέρη (Λευκωσία: Αιγαίον, 2017).

Έχει επίσης εκδώσει έξι βιβλία με μεταφράσεις διηγημάτων και ποίησης (2008, 2014, 2016, 2018, 2019, 2024).

Επιπλέον, είναι δημιουργός και αρχισυντάκτρια του λογοτεχνικού περιοδικού stigmalogou.gr. Τέλος, είναι προϊσταμένη Πολιτιστικών Εκδόσεων στο Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος.

 Πληροφορίες: 
Όνομα:  Χριστίνα
Επίθετο:  Λιναρδάκη
Διακρίσεις: 
  • B΄ Βραβείο στο διαγωνισμό ποίησης «Αγαπήνεια 2010»
  • Α΄ βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό της ΟΤΟΕ 2016

Έτος γέννησης:  1971
Τόπος γέννησης:  Αθήνα
Τίτλος αποσπάσματος:  Έξι ποιήματα από τη συλλογή ΣΚΠ
Κείμενο αποσπάσματος: 

Mediterranean Hospital

Μάτια σφιγμένα δυνατά
μέσα στον μαγνητικό τομογράφο
η φωνή του τεχνικού ραγισμένη
μετά από μια αιωνιότητα
«τελειώσαμε» ανήγγειλε
 
Λίγες μέρες μετά
η γνωμάτευση έγραφε:
«απομυελινωτικές εστίες»
ο νους μου άδειασε
η Γη σταμάτησε ξαφνικά εκεί
στις περιστρεφόμενες πόρτες του Mediterranean
 
Οι διερχόμενοι δεν είχαν ιδέα
 

 
ΚΝΣ

τ’ άρρωστα, κιθάρα, τα παιδιά σου
λόγια και σκοποί·
τι κακό τα τρώει 

Κωστής Παλαμάς, «Η κιθάρα»
Οι καημοί της λιμνοθάλασσας

 
Χορδή ξεκούρδιστη
που κάνει κοιλιά
στο σκάφος της κιθάρας
στην κόγχη του ματιού
το οπτικό μου νεύρο
 
 
Όταν η νόσος είναι ενεργή

Οι εστίες μου
λευκοί νάνοι
κατάλοιπα παλιών πληγών
ουλές
σε ένα ζοφερό σύμπαν
λάμπουν
με το σκιαγραφικό
σαν δυσοίωνα άστρα
 
στον σκοτεινό ουρανό
της μαγνητικής μου
 
 
Θεωρία

Η θεωρία λέει πως
τα αυτοάνοσα προέρχονται
από ψυχολογικά τραύματα
και συναφείς πληγές
μια δύσκολη παιδική ηλικία
έναν δυσλειτουργικό γάμο
την κοινωνική καταπίεση
το στρες
 
Όλα μετατρέπουν
το σώμα
σε ρηγματώδη πλανήτη
μ’ έναν πυρήνα συμπιεσμένο
γεμάτο μάγμα
 
Κάθε σταγόνα του που διαρρέει
γεμίζει
το σώμα
με βλάβες
 
 
Νήμα

Πλέκω και ξεπλέκω
το νήμα των αναμνήσεων
η θύμησή σου κουβάρι, μαμά
Να το κάνω κασκόλ
να το φορώ στον λαιμό μου
σαν βρόχο
Να το κάνω νήμα
να μου δείχνει τον δρόμο
στους λαβυρίνθους της ζωής
κι ας ξέρω πως δεν θα σε βρω πια
πως αντί για σένα θα συναντώ
παντού τον Μινώταυρο
 
 
Ερείπιο

Στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
μια installation
από συντρίμμια
ξεκολλημένα κομμάτια
ενός κάποτε θαλερού συνόλου
γερού όπως το τσιμεντοκονίαμα
που με τον καιρό και τη φθορά
έσπασε τόπους τόπους
και τελικά κατέρρευσε
 
Έτσι κι ο γάμος μου
η installation ενός συνόλου που
λίγο λίγο μετατράπηκε
σε ερείπιο του εαυτού του
 
Θρυαλλίδες

 
 


E-mail:  linardakichristina@gmail.com
Website:  www.stigmalogou.gr