Ξύπνησα απότομα ετούτο το πρωινό. Νερά εστάζαν από τα ταβάνια, ανέβηκαν μέχρι τα μαξιλάρια, μέσα μου ούρλιαζε ένα αναφιλητό· όλα γύρω εχτίζαν τη συντέλεια του κόσμου, όπως την είχες περιγράψει εκείνη την ημέρα που με αφέλεια είπα «γιατί να μην μπορεί κανείς γράψει σονέτα, χωρίς να τηρήσει τη ρίμα, το μέτρο του Σαίξπηρ ή του Πετράρχη;». Έτσι κι αλλιώς, της ζωής τα ανυπόφερτα άγχη μάς συνθλίβουν σε ολέθριο κύμα από λασπόνερα σαν τούτα δω, που πνίγουν και τον έρωτα ακόμα· και είναι πια βέβαιο, μοιραίο: θα πεθάνουμε όλοι. Άρα, τι σημασία έχει αν με ίαμβο ανοίγουν, ή επιφέρουν τροχαίο, αφού είναι πια βέβαιο, μοιραίο: θα πεθάνουμε όλοι. Και αν αφήνω πίσω μου ένα ποίημα, δηλαδή
τι;
Συγκλονιστικό θα ήταν να βυθιζόμασταν
μαζί.
Αυγή Λίλλη
Στην Άκρη Μια Ουρά, Θράκα 2021
|