Μερικά πράγματα ειπωμένα απλά
1.
Κραυγάζεις ήσυχα, νεαρέ κορυδαλλέ. Άηχος, αθέατος, αόρατος, αφανής. Γιατί βάζεις φωτιά στο σπίτι της χωμάτινης γλώσσας μας; Μήπως δεν έχεις διδάξει στα χρώματα εσύ να μιλάνε; Μήπως, για να δεις ένα όνειρο, δεν πρέπει να ανεβείς σε ένα δέντρο;
2.
Όλες οι πέτρες λένε το ανώνυμο με το όνομά του. Τα ανύπαρκτα άνθη όλα. Τα αμάραντα. Τα αγκάθια, τα λεπτά ποδαράκια των ακίνητων θάμνων. Τα έντομα των ματιών σου πριν φύγεις, πριν κάνεις και πάλι το άλμα προς το λεκτό. Προς το λευκό και κάπως γαλάζιο του γάλακτος. Προς το άλεκτο. Το άπειρα μακρινό αγριολούλουδο. Αυτό.
3.
Καμπύλες, κελύφη. Απολιθώματα, φύτρες, φυτείες. Φλοιοί, όνειρα, μεμβράνες. Δέρμα. Χρώματα, λάμψεις, ουρανοί. Χρώματα, ιζήματα, φωνές. Σταγόνες, άνθη. Λωρίδες, γάζες, κλωστές. Όνειρα. Ναι, φλοιοί. Φλοιοί. Ποιανού πράγματος;
4.
Το ποίημα προς τα κάτω γίνεται ρίζες, λάσπη, πέτρες, χώμα.
Προς τα επάνω άστρα και ουρανός. Μόνο στο στήθος γίνεται πνοή και θεός. Απλός αέρας.
5.
Κάποτε, ολόκληρη η νύχτα, ο αδιέξοδος κόπος της, ο έναστρος τρόμος, οι ολομόναχοι κορμοί των δέντρων και ο σιωπηρός πόνος των ανθρώπων, θα γίνουν μερικές σταγόνες δροσιάς πάνω σε πράσινα φύλλα. Ο ύπνος από ένα κοτσύφι.
Διαστάσεις ενός στέρνου
Της Λούλας Αναγνωστάκη
Τα δέντρα δημιουργούν ένα σκιερό κι αναπάντεχο τοπίο στο οποίο ζούμε. Η χλόη γύρω και κάτω απ' τα πόδια μας σημαίνει κάτι που προς στιγμήν αγνοώ. Κάθομαι στον ήλιο και παρατηρώ ένα μανταρίνι. Κινείται προς τα εμπρός, κινείται προς τα πίσω, σταματάει. Σκέφτομαι: είμαι το άσπρο χαρτί που διορθώνει την όραση; Σκέφτομαι: μηχανικά μουτζουρώνει η γλώσσα το αέρινο άπειρο; Ανέμελο λάθος, πάθος οπτικό, βρώσιμο άλμα προς το πορτοκαλί άλγος. Μείνε καλύτερα ακίνητος. Σιωπηλά το τοπίο είναι εις βάρος σου.
Κήπος θα πει να μαδάς τις βεβαιότητες όπως μαδάς μία μαργαρίτα. Και μετά να κυρτώνεις και να τις καταβροχθίζεις. Απαλύνει τον τρόμο η αφή. Διδάξου απ' της χελώνας την ζωγραφική. Περπάτα μέσα στα χρώματα με τους αγκώνες.
|
