(2013) Το περιοδικό Παρέμβαση βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας

Σωκράτη Μπλιούρα 2, Κοζάνη, Τ.Κ. 50131

Τηλ.: 6934812044

ΛΕΞΕΙΣ

Άσπρο σεντόνι το χαρτί μου
βουλιάζει απόψε από τις λέξεις
ποζάρουν πάλι στο μυαλό μου
πάντα γυμνές από τις σκέψεις
ποιο ψέμα τους πια να πιστέψεις
 
Οι λέξεις σου μ’ ακολουθούνε
σκοντάφτουν πάνω στη σιωπή μου    
στο τίποτα ισορροπούνε
για να μετρούν την αντοχή μου
πνιγμένη ανάσα η δύναμή μου
 
Μίλα μου για όσα ποτέ δε ζήσαμε
μέσα μας θα ζούνε όσα ποτέ δεν είπαμε
μίλα μου για εκείνα που δεν είδαμε
για τα μεγάλα σχέδιά μας
όσα ποτέ δε γίνανε
 
Οι λέξεις σου μ’ ακολουθούνε
μαζί μου πάλι να χορέψουν
έρχονται, φεύγουν και γυρνούνε
το χρόνο πάλι να φορέσουν
στα όνειρά μας να πιστέψουν

ΑΔΕΣΠΟΤΗ ΘΛΙΨΗ

Τελευταία ο θάνατος κάτι μου λέει.
Το στερέωμα γκρίζο
απλώνει γύρω μου ρίζες
σαν άυλη εικόνα θαμπή απ’ τη σκόνη
 
Τελευταία ο θάνατος κάτι μου κάνει.
Σα να πεθαίνει μέσα μου κάτι δύο φορές,
ξεριζώνοντας σάρκα απ’ τη σάρκα μου,
κάτι σαν αδέσποτη θλίψη, σαν αδέσποτη τύψη
 
Τελευταία ο θάνατος κάτι μου λέει.
Ακατάληπτα λόγια, προδομένες φωνές,
η ζωή μου που φεύγει, η ζωή μου που μένει
η ζωή που αφήνω, η ζωή που μ’ αφήνει
Σ’ ένα κομμάτι γης κι η ζωή της κλεισμένη
κι εκείνος ο πιο κατάδικός της κοντινός συγγενής.
 
Τόσα χρόνια μαζί που περάσαν
ποιος ξέρει πώς…
Πού βρεθήκαν, πού χαθήκαν οι δυο τους
στου καιρού τα ταξίδια…
κύλησε ο χρόνος βουβός.
 
Την κοιτάει τώρα πια απλανής.
Μαζί. Ώσπου να μας χωρίσει ο θάνατος.
«Ώσπου να μας χωρίσει ο θάνατος…»
Τι κουβέντα μεγάλη!
Πόσους θανάτους μετράει, άραγε, η ζωή καθενός;

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ & ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Στο άλογο κόσμο των έμβιων όντων, που υπάρχουν απλά και μόνο για τη διαιώνισή τους, οι ήχοι είναι «ο λόγος», ένας απόηχος από τον ασυνείδητο παράδεισό τους, εκεί που η ύπαρξη και μόνο αποτελεί την πρώτη αξία.

Στον έλλογο –ας πούμε- κόσμο μας, οι λέξεις, η ομιλία, ο γραπτός λόγος, είναι η ανεκτίμητη δυνατότητα που κάνει τη διαφορά. Αυτός ο κόσμος των 24 σημείων της γραφής, είναι ο υπαρκτός μας παράδεισος. Και είναι οι γραπτές λέξεις με τάξη, σειρά, νόημα και καλαισθησία, τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη, που αποτελούν τη συναρπαστική εκδοχή στην ανθρώπινη σκέψη… αυτό που θα λέγαμε λογοτεχνία. Η τέχνη του λόγου.

Η λογοτεχνία, μοναδικός αριθμητής στα κλάσματα και τις εξισώσεις της ζωής και του πολιτισμού, ή απλός κοινός παρονομαστής σε διάφορες άλλες τέχνες -της ψυχής κυρίως- τις οποίες συμπληρώνει, δίνοντας έμφαση στο κύριο αντικείμενο ενασχόλησης του δημιουργού, διευκρινίζει πολλές φορές τα ζητούμενα, διορθώνει τα λάθη κι ενώνει τα αντίθετα.

Χωράνε διάφορες ερωτήσεις κι απαντήσεις σ’ αυτό. Όμως, όποια απάντηση κι αν δώσει κανείς, το βέβαιο είναι πως, όταν η λογοτεχνία δεν είναι το μόνο επίπεδο πάνω στο οποίο χτίζεται το οικοδόμημα της τέχνης του λόγου, αποτελεί ένα σώμα από το οποίο εύκολα φύονται φτερά δημιουργίας που ακουμπούν τις άλλες τέχνες.

Η λογοτεχνία φορές διαπλέκεται τόσο στενά με άλλες τέχνες, που γίνονται μια σπουδαία ένωση, είτε η τέχνη του λόγου προπορεύεται, είτε έπεται. Ο λογοτέχνης, που δοκιμάζεται με τη ζωγραφική, τη μουσική ή άλλα είδη τέχνης, επιδίδεται σ’ αυτά με ένα πάθος περίεργα επίμονο, σαν να βλέπει να του διαφεύγει το δευτερεύον αντικείμενο του πόθου του, αφού εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να το αιχμαλωτίσει το ίδιο ασφυκτικά με το πρώτο, αν και συχνά το προσπαθεί απεγνωσμένα.

Στον κόσμο της δημιουργίας συνηθίζεται η εισχώρηση της μιας τέχνης μέσα στην άλλη. Έτσι, βλέπουμε ανθρώπους που διαπρέπουν σ’ ένα χώρο της τέχνης να προσφεύγουν σε έναν άλλο τόπο τέχνης, για να θυμίσουν ή να γνωρίσουν στους άλλους έναν διαφορετικό εαυτό τους, πέρα από αυτόν που καλά γνωρίζουν οι ίδιοι ή που καλά γνωρίζει το κοινό, αισθανόμενοι μια εσωτερική ανάγκη να εκφραστούν εναλλακτικά, δίνοντας και την άλλη διάσταση του εαυτού τους. Έχουμε, έτσι, πολλές πετυχημένες «εισβολές»  σε πολλούς καλλιτεχνικούς χώρους […]

*Από το βιβλίο «Κλεισμένα σε θυρίδες, 25 υστερόγραφα εποχής» (Εκδ. Γαβριηλίδης, 2016).