ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

• Τα λάφυρα του Αυγούστου, αφηγήματα, Αλεξάνδρεια, 2001
• Το ίδιο έργο της ζωής μου, αφηγήματα, Αλεξάνδρεια, 2002
• Η ρεβάνς, μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, 2004
• Γυναίκα στις δύο και μισή, μυθιστόρημα, Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2006, (6η χιλιάδα)
• Ενός καφέ μύριοι έπονται, αφήγημα, Νησίδες, 2010
• Πάντα είναι Αύγουστος, μυθιστόρημα, Σύγχρονοι Ορίζοντες, 2011
• Μικρό παιδί σαν ήμουνα…, μικρά πεζά, Μπιλιέτο, 2013
• Τζαζ, παθήσεις και άλλα τινά, διηγήματα, Κέδρος, 2015
• Μποέμ και Ρικάρντο, τρεις νουβέλες και μία συνάντηση, Κέδρος, 2018
• Η εγγύτητα των πραγμάτων, διηγήματα, Νησίδες, 2021
• Ένα δικό του δωμάτιο, διηγήματα, Ρώμη, 2025
• Η μελωδία των αγαλμάτων, μυθιστόρημα, Βακχικόν, 2026

ΠΟΙΗΣΗ

Ντόρτια, Ποιήματα των φίλων, 2012

ΔΟΚΙΜΙΑ-ΚΡΙΤΙΚΗ

• Οι λέξεις, ποιητικό δοκίμιο, ένθετο εκδόσεων Ένεκεν λογοτεχνίας, Θεσσαλονίκη, 2009
• Αποκούμπι στην κουβέντα με τον Περικλή Σφυρίδη, Μπιλιέτο, 2010
• Διεισδύσεις στα βιβλία των άλλων, Μελέτες και βιβλιοκρισίες (2003-2011), Νησίδες, 2011
• Κήπος βιβλίων (διαβάζοντας Θεσσαλονικείς και Αμερικανούς πεζογράφους), δοκίμια, Νησίδες, 2023

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΕΡΓΑ

• Ο πεζογράφος Βασίλης Τσιαμπούσης, Σωτηρία Σταυρακοπούλου-Παναγιώτης Γούτας, επιμέλεια Σωτηρία Σταυρακοπούλου, Δήμος Θεσσαλονίκης-Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, ΣΕΙΡΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ αρ. 9, 2010
• Ο Παπαδιαμάντης με τα μάτια νεότερων λογοτεχνών, ανθολόγηση-επιμέλεια Ηλίας Γκρης, έκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ, 2011
• Ποιητικός και πεζός λόγος των μελών της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης (1980-2015), εκδόσεις Ρώμη, 2016 [επιμέλεια]
• Χρήστος Ζαμπούνης, ΠΑΟΚ αφού, εκδόσεις Φερενίκη, 2016
• Επίσκεψις Οσίου Παϊσίου, εκδόσεις Αθανασίου Αλτιντζή, 2017
• Θεσσαλονίκης ποιήτριες τρεις, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χλόη Κουτσουμπέλη, Κατερίνα Κούσουλα (συναγωγή ανέκδοτων κειμένων για το έργο τους) εισαγωγή Διώνη Δημητριάδου, επιμέλεια-επιμύθιο Κώστα Θ. Ριζάκης, Κουκκίδα, 2019΄
• Ανθολογία ερωτικής ποίησης, εκδ. Ρώμη, 2020
• 1821 Μέσα από τη ματιά σύγχρονων συγγραφέων, επιμέλεια Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης, εκδόσεις 24 Γράμματα, 2021
• 33 Ιστορίες για το 1821, εκδόσεις Gema, 2021

Αντωνίου Τούσα 20, 54250, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Τηλ. 2310.322894  και 6932232650

Γέρασε πια, θα πλησιάζει τα ενενήντα. Η γυναίκα του έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Με τα παιδιά του έχει από καιρό αντιπαλότητα για κληρονομικά ζητήματα. Δεν πηγαίνουν πια να τον δούνε, του έκοψαν την καλημέρα, ούτε τα εγγόνια τού στέλνουν να τα κανακέψει. Έρχονται στιγμές που δεν θέλει να διαβάσει άλλο, ούτε να γράψει. Μπούχτισε πια με τη γραφή, δεν βρήκε τόσα χρόνια διάφορο στα βιβλία και στις τυπώσεις. Η μικρή φήμη που απέκτησε, κατώτερη του ταλέντου του και της σημαντικότητάς του, αρχίζει με τον καιρό να φθίνει. Δυο τρεις καλοί του φίλοι, μη αποκομίζοντας από εκείνον τα οφέλη που ευελπιστούσαν, τον εγκατέλειψαν. Ένιωσε στο πετσί του για πολλοστή φορά τι σήμαινε η φράση «στα κρύα του λουτρού», που έλεγαν, παλιά, οι Ρωμαίοι για όσους είχαν παραλύσει από το κρύο, στα λουτρά, στις κατακόμβες του ναού του Αγίου Δημητρίου.

Θα ήθελε, στα υστερνά του, να διαβάσει ξανά Τσέχοφ, όμως ούτε αυτό είναι εφικτό. Η τυφλότητα ακύρωσε σημαντικό μέρος της όρασής του – βλέπει μόνο από το αριστερό μάτι, κι αυτό θολά, με μειωμένη ευκρίνεια. Η γυναίκα που τον καθαρίζει και του μαγειρεύει ταχτικά, μια μορφωμένη πενηντάχρονη από την Αριδαία, η μόνη του παρηγοριά. Για να ζήσει καθαρίζει ξένα σπίτια, τη λένε Σταυρούλα και μιλάει καλά ελληνικά. Υπάρχει κι ένας γνωστός δημοσιογράφος της πόλης, που τον επισκέπτεται κάθε τόσο με ένα κασετοφωνάκι στο χέρι, για να του πάρει εκτενή συνέντευξη. Του εκμαιεύει εξομολογήσεις από το παρελθόν για να τις κάνει σειρά εκπομπών στην τηλεόραση. Είχε διακρίνει εξ αρχής ειλικρίνεια στις προθέσεις του και του άνοιξε την πόρτα.

Τώρα, με τον κορονοϊό, τους έκανε όλους στην άκρη. Κανέναν δεν θέλει να βλέπει. Σταμάτησε την ηχογράφηση με το κασετοφωνάκι, δηλώνοντας στον δημοσιογράφο πως έχει σοβαρό υποκείμενο νόσημα και πως, με τις κοινωνικές επαφές, κινδυνεύει η υγεία του. Λουφάζει στο καβούκι του και πορεύεται μονάχος προς το τέλος του. Ούτε την τηλεόραση ανοίγει πια, γιατί, με τους θανάτους και τα φέρετρα της πανδημίας, μαυρίζει η καρδιά του. Μόνο στη Σταυρούλα ανοίγει την εξώπορτα του διαμερίσματος, την καθίζει δίχως μάσκα στον απέναντι καναπέ –ο ίδιος χουχουλιάζει πάντα στη γνώριμη πολυθρόνα του– και ακούει από τα χείλη της και από τη μουρμουριστή φωνή της το Η κυρία με το σκυλάκι του μεγάλου Ρώσου δραματουργού. Διαβάζει η Σταυρούλα χαμηλόφωνα τη νουβέλα, κι ο ίδιος δεν γνωρίζει αν εκείνη αφηγείται ή αν του τραγουδάει κάποιο μοιρολόι.

Θυμάται η Σταυρούλα ένα αγόρι από την Αριδαία, που ερχόταν να τη δει στη Φλώρινα, ενόσω εκείνη σπούδαζε δασκάλα, και κρυφά δακρύζει. Θυμάται κι ο ίδιος τους λάβρους, τους παράνομους, τους ατελέσφορους έρωτες του παρελθόντος και βουρκώνει. Και οι μέρες κυλούν ήσυχα, θλιμμένα και εγκάρδια, με τρυφερότητα, κατανόηση και πολλές, εκατέρωθεν, κρυφές εξομολογήσεις. Με Τσέχοφ, με Κάφκα, με Τολστόι. Η ζωή, έξω, προχωρά αδίστακτα μην υπολογίζοντας τίποτα και κανέναν, ενώ οι λοιμωξιολόγοι και οι ειδικοί κρούουν συνεχώς τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας στο κοινό πως, πέρα από τη μύτη και το στόμα, ως πύλες εισόδου του ιού, θα πρέπει να λογίζονται και τα μάτια, με τα ανθρώπινα δάκρυα.

2019

(περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων μου Ένα δικό του δωμάτιο, εκδ. Ρώμη, 2025)