Ο Κωστής Γκιμοσούλης ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.

Η Εταιρεία Συγγραφέων, στην οποία περιήλθε, μετά τον θάνατό του Κ. Γκιμοσούλη και όπως είχε ορίσει στη διαθήκη του ο αρχικός ιδιοκτήτης, ποιητής και ιδρυτικό της μέλος Γιάννης Κοντός, το σπίτι στο Μεταξοχώρι, θα θυμάται πάντα την ελευθερία πνεύματος και την αέναη καλλιτεχνική περιπλάνηση που ταξίδευαν τον ξεχωριστό αυτό συγγραφέα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960.  Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, εργάστηκε για πολλά χρόνια ως συμβολαιογράφος.

Είχε στο ενεργητικό του ποιητικές συλλογές   (Επικίνδυνα παιδιά, O ξυλοκόπος πυρετός, H αγία μελάνη, Το στόμα κλέφτης, Αγάπη από ζήλια), διηγήματα, μυθιστορήματα (Μια νύχτα με την Κόκκινη, Ανατολή, Χέρι στη φωτιά, Βρέχει φως, Το θηρίο είναι παντού, Στάχτη στα μάτια, Ο άγγελος της μηχανής, Το φάντασμά της, Το αηδόνι στο πόδι της, Όλες μία, Μεταξοχώρι). Το βιβλίο του Μαύρος χρυσός περιείχε ποιήματα, διηγήματα και ζωγραφιές με νερομπογιές, ενώ στο Για να μάθεις να πετάς, η εικονογράφηση ήταν του Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Το 1997 συμμετείχε ως ηθοποιός, υποδυόμενος έναν ήρωά του, στη μικρού μήκους ταινία Δεύτερο κράνος της Αθηνάς Σακελλαρίου, που προβλήθηκε στο φεστιβάλ Δράμας.  Έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Είχε βραβευτεί με το βραβείο Μαρίας Ράλλη για την ποιητική του συλλογή Ο ξυλοκόπος πυρετός.

Για το σπίτι στο Μεταξοχώρι, ο Κωστής Γκιμοσούλης είχε γράψει:

Το σπιτάκι μυρίζει ελευθερία. Στο πίσω δωμάτιο έχω γράψει τρία βιβλία. Το ονομάζω «Το κλουβί με τις τρελές». Η φλόγα στα παλιά τζάκια, που το ένα –το μεγαλύτερο– το λέω, λόγω σχήματος, «βεζίρη». Οι χρυσόμυγες και τα άλλα ζώα. Οι «άσβοι» και οι αλεπούδες. Τα αγριογούρουνα. Τα πουλιά όλων των χρωμάτων. Οι λέξεις και οι ουσίες που μπορείς να ζήσεις και χωρίς αυτές. Τα ψηλά πατώματα που θυμίζουν Περού. Μα κυρίως τα φιλικά πρόσωπα των παιδιών. Ο έναστρος ουρανός όταν άλλαζαν τα κεραμίδια στη στέγη. Τα μάτια των παιδιών. Οι βόλτες. Τα γρήγορα πόδια των παιδιών. Το σπιτάκι που ήταν του Γιάννη. Είναι ωραίο να είσαι επιστάτης σ’ ένα ξένο σπίτι. Όμως ο Γιάννης πέθανε και μου τ’ άφησε κληρονομιά μαζί με τα γέλια των παιδιών. Κι αυτό είναι αρκετό για να φαντάζει πανέμορφο».

«Μεταξοχώρι (Αλφάβητο για όρη)», εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, 2018.