Επίτιμος Διδάκτορας του Τμήματος Ανθρωπιστικών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης αναγορεύτηκε την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου ο κριτικός, γραμματολόγος, ερευνητής της νεότερης ελληνικής και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας και πρώην Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Αλέξης Ζήρας, στο Αμφιθέατρο της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Κομοτηνή.

Στην laudatio υπέρ του τιμώμενου η Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Ανθρωπιστικών Σπουδών κ. Περσία Αποστολή τόνισε πως σήμερα οι ανθρωπιστικές επιστήμες καλούνται να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με συνεπή προσήλωση στη σημαντική αποστολή τους αλλά και ένα διαρκή γόνιμο αναστοχασμό. Αυτές τις αρχές ενσαρκώνει υποδειγματικά η διαδρομή και το έργο του Αλέξη Ζήρα, ενός διακεκριμένου διανοούμενου, με βαθιά καλλιέργεια, που έχει υπηρετήσει με αφοσίωση τα γράμματα για περισσότερα από 50 χρόνια, κατέχοντας εξέχουσα θέση στον πνευματικό βίο της χώρας, τόσο με τον κριτικό του στοχασμό όσο και με την ενεργό συμμετοχή του στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι. Τονίστηκε ανάμεσα σε πολλές από τις ιδιότητές του ότι υπήρξε ιδρυτικό μέλος και επί τέσσερα χρόνια (2009-2013) πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Ακολούθησε η ανάγνωση του Ψηφίσματος, της Έγκρισης και της Αναγόρευσης από τον Κοσμήτορα του Τμήματος Ανθρωπιστικών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών Καθηγητή κ. Ευθύμιο Λαμπρίδη και η περιένδυση του τιμώμενου με την τήβεννο της Σχολής από τον Αντιπρύτανη κ. Γεώργιο Μπρούφα. Ο τιμώμενος εκφώνησε ομιλία με θέμα: «Ελληνική πεζογραφία 1940-1955: Επιβολή των πολιτικών ιδεολογιών και έλλειψη σύνθεσης στις Ιστορίες της Λογοτεχνίας», όπου ανέπτυξε πολύ ενδιαφέρουσες πτυχές της περιόδου αυτής της οποίας τα ιστορικά γεγονότα σημάδεψαν βαθιά τη λογοτεχνική έκφραση. Ο Αλέξης Ζήρας εστίασε κυρίως στην πεζογραφία δείχνοντας πώς τα ιδεολογικά στεγανά ανάγκασαν κάποιες φορές τους δημιουργούς να γράφουν και να ξαναγράφουν τα έργα τους, ώστε να ευθυγραμμίζονται με τις εκάστοτε πολιτικοκοινωνικές απαιτήσεις. Τέλος, κατέδειξε τον μηχανιστικό τρόπο με τον οποίο, συχνά οι Ιστορίες της Λογοτεχνίας εξετάζουν την εξέλιξή της ως μία  μονοσήμαντη διαδοχή των λογοτεχνικών γενιών, προσπερνώντας το θέμα της όσμωσης και του ενδολογοτεχνικού διαλόγου εντός της ίδιας χρονικής περιόδου.