Ο κόσμος των γραμμάτων αλλά και του κινηματογράφου αποχαιρετά έναν πολυπράγμονα συγγραφέα και αγαπητό μέλος της Εταιρείας μας, τον Τάσο Γουδέλη. Με ξεχωριστή συνεισφορά στον μεταπολιτευτικό κριτικό λόγο, με πλούσιο (και μορφολογικά ανατρεπτικό) συγγραφικό έργο, με συνεχή κριτική και δημιουργική παρουσία σε έντυπα, σε ραδιοτηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές, ο Τάσος Γουδέλης υπηρέτησε μέχρι τέλους και με πάθος τις τέχνες του λόγου και της εικόνας.

Στους οικείους του εκφράζουμε τα βαθύτερα και ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

Η πολιτική κηδεία του Τάσου Γουδέλη θα γίνει την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου στις 11.30πμ στο Α Νεκροταφείο.

Με αφορμή την εκδημία του Τάσου Γουδέλη, ο πρώην Πρόεδρος της Εταιρείας Αλέξης Ζήρας έγραψε το εξής σχόλιο για το πεζογραφικό έργο του Τάσου Γουδέλη:

Ο Τάσος Γουδέλης άρχισε από τα πρώτα του πεζογραφήματα, τα οποία πρέπει να σημειωθεί ότι εξέδωσε μετά από μια πολυετή εξοικείωση με την φιλμική γραφή, να δημιουργεί μια ιδιότυπη ποιητική της συνειρμικής και αποσπασματικής αφήγησης. Σύντομες πρόζες, συνήθως χωρίς πλοκή, χωρίς απολύτως σχεδιασμένους χαρακτήρες, χωρίς ιδιαίτερα στοιχεία που να καθοδηγούν με ακρίβεια για την χρονολόγηση, αποτελούν τυπικά παραδείγματα υβριδικών κειμένων που ενσωματώνουν περιγραφικά/αφηγηματικά, ποιητικά/συνειρμικά και δοκιμιακά μέρη. Επίσης, συχνή είναι η αναφορά του σε ερωτικά θέματα και η έντονη, αισθησιακή λανθάνουσα διάθεση που υποστηρίζεται από ημιφωτισμένους εσωτερικούς χώρους, όπου φασματικές παρουσίες, σύμβολα αγαπημένων ή σατιρικά ιδωμένων προσώπων, εμφανίζονται σε περιβάλλοντα ονειρικά ή εφιαλτικά. Η ιδιαίτερα αγαπητή στον Γουδέλη δημιουργία ενός σύμπαντος συναισθηματικής ρευστότητας, ενισχύεται και από την εσκεμμένα υπαινικτική ατμόσφαιρα στην πεζογραφική του γλώσσα. Εικόνες συγκεχυμένες που αποδίδουν την εσωτερική ματιά του αφηγητή, φράσεις σύντομες και πολλές φορές μετέωρες, μονολογικά μακροσκελή κομμάτια, απότομες αλλαγές στον εστιασμό της αφήγησης που θυμίζουν φιλμικές εναλλαγές, με διαστήματα κενού χρόνου ή σιωπών. Σημαντικές αλλαγές δεν υπήρξαν στα βιβλία του ως το 2000, για να μετακινηθεί αρκετά η αφηγηματική του πυκνότητα στα πεζά της Γυναίκας που μιλά, και των επομένων, όπου υποχωρεί κατά πολύ ο έντονα αιρετικός χαρακτήρας της υβριδικής γραφής του Τάσου Γουδέλη, προς έναν λόγο πιο αναπαραστατικό.

Πατήστε εδώ για να δείτε το βιογραφικό του.

Επικήδειος λόγος για τον Τάσο Γουδέλη, 16 Σεπτ. 2025

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, συνάδελφοι,

Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων θέλω να
μεταφέρω στα συγγενικά και οικεία πρόσωπα του Τάσου Γουδέλη τα θερμά
μας συλλυπητήρια. Η συγγραφική οικογένεια, και γενικότερα ο κόσμος της
λογοτεχνίας και του κινηματογράφου στη χώρα μας, έχουν γίνει εδώ και λίγες
μέρες φτωχότερα. Όσοι βρισκόμαστε εδώ, συναντηθήκαμε ή και
συμπορευτήκαμε, συμφάγαμε και συνήπιαμε, τη μία ή την άλλη στιγμή, με τον
Τάσο. Γνωρίζουμε το πάθος του για τις λέξεις και τις εικόνες, μαζί με το πάθος
του για τις ιδέες. Είτε συμφωνούσες είτε διαφωνούσες, ήταν χαρά να συζητάς
μαζί του. Αλλά και γενικότερα, όπως φάνηκε νομίζω αυτές τις μέρες, η
επιδραστικότητα του Τάσου Γουδέλη ξεπερνούσε τα όρια του λογοτεχνικού
του έργου ή της ποικίλης δράσης του στον χώρο του κινηματογράφου ως
κριτικού και δημιουργού, ξεπερνούσε και τα όρια της συνεισφοράς του, μαζί
με τον Κώστα Μαυρουδή, μέσα από τις σελίδες του Δέντρου. Αυτό που
νομίζω φάνηκε πιο καθαρά τα τελευταία χρόνια είναι μια στάση ενός
διανοούμενου που συνενώνει όλες τις παραπάνω ιδιότητες, αλλά και αίρεται
πάνω από αυτές, αρθρώνοντας έναν λόγο μεστό και άμεσο, μαχητικό αλλά
και αναστοχαστικό μαζί. Το κύμα συμπάθειας και συγκίνησης που προκάλεσε
η είδηση του θανάτου του, ακόμη και ανάμεσα σε νέα παιδιά, είναι νομίζω
δηλωτικό του πόσο η προσωπικότητα του Τάσου είχε αρχίσει να λάμπει και
πέρα, πολύ πέρα, από τα στενά όρια του ενός ή του άλλου σιναφιού.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα το λογοτεχνικό του αποτύπωμα, θα δανειστώ
κλείνοντας δυο λόγια από το σχόλιο του πρώην Προέδρου μας, κριτικού
λογοτεχνίας Αλέξη Ζήρα, που δημοσιεύτηκαν με αφορμή την εκδημία του.

«Ο Τάσος Γουδέλης άρχισε από τα πρώτα του πεζογραφήματα να δημιουργεί
μια ιδιότυπη ποιητική της συνειρμικής και αποσπασματικής αφήγησης. […] Η
ιδιαίτερα αγαπητή στον Γουδέλη δημιουργία ενός σύμπαντος
συναισθηματικής ρευστότητας, ενισχύεται και από την εσκεμμένα υπαινικτική
ατμόσφαιρα στην πεζογραφική του γλώσσα. Εικόνες συγκεχυμένες που
αποδίδουν την εσωτερική ματιά του αφηγητή, φράσεις σύντομες και πολλές
φορές μετέωρες, μονολογικά μακροσκελή κομμάτια, απότομες αλλαγές στον
εστιασμό της αφήγησης που θυμίζουν φιλμικές εναλλαγές, με διαστήματα
κενού χρόνου ή σιωπών. Σημαντικές αλλαγές δεν υπήρξαν στα βιβλία του ως
το 2000, για να μετακινηθεί αρκετά η αφηγηματική του πυκνότητα στα πεζά
της Γυναίκας που μιλά, και των επομένων, όπου υποχωρεί κατά πολύ ο
έντονα αιρετικός χαρακτήρας της υβριδικής γραφής του Τάσου Γουδέλη, προς
έναν λόγο πιο αναπαραστατικό».

Να είστε όλοι καλά, να είμαστε καλά, για να μνημονεύουμε τον Τάσο Γουδέλη
και να τον διαβάζουμε, κρατώντας ζωντανές τη μνήμη του και τη συνεισφορά
του.