ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Ο ΤΖΙΟΡΤΖΙΟ ΝΤΕ ΚΙΡΙΚΟ ΣΤΟ ΒΟΛΟ                        

Γύριζε στη πόλη σκεφτικός
μετά από τόσα χρόνια άγνωστος
στους κλειστούς αρχαίους δρόμους
χορτασμένος εξορίες
ξενητιές και δόξα

Ρώτησε για το σπίτι του
έψαξε απελπισμένα το κλειδί
στο σπασμένο βυθό της γλάστρας
άλλωστε κι οι φίλοι του
έχουν σχεδόν χαθεί

Μπήκε αργά στο καφενείο
ζήτησε αψέντι και πικρό καφέ
βούτηξε τα μυστικά πινέλα του
στα σκοτεινά χρώματα
που καίγαν το κεφάλι

Κι εκεί κατά το σούρουπο
στις βραδινές ερειπωμένες ράγες
χαμένων τρένων αποχωρισμού
τον άγγιξε ανάλαφρα η ταραχή
μιας ανυποψίαστης αγάπης

 

ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΑΙΔΙΑ
            για τη Σοφία και την Άλκηστη

- Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια
ανάμεσα στους δολοφόνους -
Τ.Σ.

Τα παιδιά
που χύμηξαν από τον ουρανό
τα κλείσατε με καρφιά
σ’ ένα βαθύ πηγάδι
και σε ματωμένες πλατείες
με σίδερα βαριά χτυπάτε

Τα παιδιά που στοιχειώσατε πάλι
σ’ άγριο επιτύμβιο σκοτάδι
μ’ εκείνο το ωραίο
τ’ ανήμερο γέλιο τους
κι ανατριχίλα στρόβιλου
από ζεστό κερί
έρχονται με ορμή πάνω
απ’ τον σπασμένο ορίζοντα
από ένα φως αστραφτερό
αλλότριο                                                           

Θάμπος ασώπαστο
δική τους
η νέα μέρα
                      -   μ’ ό,τι αγαπήσεις
                          ό,τι προδώσεις
                          κι ό,τι φέρεις τελικά  

                        Εξάρχεια – Πλ. Συντάγματος 2008 - 2011

 

Η ΦΛΕΒΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ανάμεσα στις υπόγειες ρωγμές
του σκοτεινού καιρού

στις χαρακιές του μολυβιού
τα χάσματα

ό,τι μετράει εντέλει
είναι αυτό

το ανεξήγητο σημάδι
της αγάπης

χαραγμένο βαθιά
στο κόκαλο του χρόνου

 

Η ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΦΙΓΓΑ


Κατά την τελευταία επιστροφή στη πατρίδα
με τις σφαγμένες ελιές
και το ζεστό γαλάζιο θάνατο
βυθισμένη σαν ασημένια σφίγγα
σε βράχους ανελέητους
οι καλοί άνθρωποι ρωτούσαν
αν είμαι ο μονοσάνδαλος
– Όχι, ο γιός του Ρήγα –
φωνάζαν άλλοι
κι έντρομοι κάποιοι μέτραγαν
τα δάχτυλα του χεριού μου 

Κι εγώ που δεν επρόλαβα
μηδέ μιαν ευχή να κάνω
καθώς στης νύχτας την ακρόπολη
απ’ τα ραγισμένα μονοπάτια
της φωνής μου
ξεχύθηκε ένα αστέρι
αντί - στέκομαι ανήσυχα
αιρετικός προφήτης
με τα μικρά σφυριά μου
στ’ ονείρου την εξώπορτα 

κι επιτέλους
το αίνιγμα 
που αρνηθήκαμε
ανάβω

                10-14 Ιουλίου ’13  

 

ΞΕΝΟΙ

Ξένοι στην αιχμηρή άκρη
του σεληνόφωτος
σαν τα γεράκια της νύχτας
αρνηθήκαμε το σκοτάδι           

Χρόνια ανεπίλυτοι
σ’ έναν ουρανό ανεστραμμένο
που δεν μας έμοιασε ποτέ
πάλι ξένοι

 

΄ΗΤΑΥΡΟΣ ή
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ
                                   
στον Σωτήρη

 

Κάθε χρόνο
την πιο μεγάλη νύχτα του χειμώνα
όταν τα νερά απλώνονται σαν μνήμη
οι κυνηγοί του Βόλου
συναθροίζονται μυστικά
γύρω από την αρχαία λίμνη                       

Κρατούν αναμμένα κεριά
στα παγωμένα τους χέρια
και προσεύχονται σιωπηλά
νά ’ρθει μές στο χιόνι
το μοναχικό πουλί
και να τιναχτεί
η τρομερή κραυγή του
στων κήπων τις αμυγδαλιές

Στα ματωμένα πέρατα του κάμπου
και τις ερημιές των βάλτων
εκεί που οπλίζουν οι κυνηγοί
πάνω από τις σπασμένες παγίδες
και το βογγητό των αγριμιών
έρχεται μια στιγμή στο βαθύ σκοτάδι
που ξεχύνεται ένα φως
να σηκώσει
το βάρος του αίματος
και το πένθος των καιρών

                                                   

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΒΕΤΟΙ

Δεν είναι των Ελβετών μισθοφόρων
η παράξενη αρρώστια
Δεν πρόκειται γι’ αυτό

Μονάχα για το πώς
τόσα πολλά απατηλά
πρέπει ακόμα να χαθούν

στη νέα μας ζωή

Επιστροφή
“1922 - 2022”  Ημερολόγιο 2022 της Εταιρείας Συγγραφέων
Ανακοίνωση για τον θάνατο του Γιώργου Παγανού
© Copyright 2015 Εταιρεία Συγγραφέων - Κοδριγκτώνος 8. 11257 Αθήνα. Τηλ.: 210.8231890, Fax: 210.8232543